Head and Thinkin Cold , Heart hot

Title: Wintry Heart [Special 4 Romancer]
Special Episode : 1 , White Chocolate
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13

Author's Note:
หุหุหุหุหุ เห็นอยากได้ตอนพิเศษกันอะ แล้วว่างมากๆๆๆๆๆเลยอะ เลยแต่งให้ =.,=
มี 4 ตอนแหละเธอ หุหุหุหุหุ *กวักมือเรียก*



Previous Chapter :
[Fic] Wintry Heart : Chapter 1
[Fic] Wintry Heart : Chapter 2
[Fic] Wintry Heart : Chapter 3
[Fic] Wintry Heart : Chapter 4
[Fic] Wintry Heart : Chapter 5
[Fic] Wintry Heart : Chapter 6
[Fic] Wintry Heart : Chapter 7
[Fic] Wintry Heart : Chapter 8
[Fic] Wintry Heart : Chapter 9
[Fic] Wintry Heart : Chapter 10 [END]

14 Feb 06

"น้องจียง~ ช็อคโกแลตนี่ของอิตาลีเลยน้า"

"ขอบคุณฮะ...ฮ่ะฮ่ะ ฮ่ะ =____="

"น้องจียงงงงงงง~~! อันนี้จากฝรั่งเศษ นูน่ารู้ว่าน้องจียงชอบกินช็อคโกแลต(แพงๆ)~"

"ว้าว จริงเหรอฮะ เจ๋งไปเลย =____=;;;"

มือเล็กรับช็อคโกแลตกล่องใหญ่ยี่ห้อหรูผูกโบว์อย่างน่ารักมาอย่างเต็มใจสุดๆ เอ่อ คิดว่าเต็มใจน่ะนะ แจกยิ้มโปรยสเน่ห์ให้นูน่าเกรด 7 อีกสักสองที แอร๊งงงง นูน่านอนตายไปแล้ว~ จียงอาน่ารักที่สุด!! ตัวเล็กๆแบบนั้นมันน่ากอดนะว่ามั้ย? แต่ถ้ากอดแรงน้องจียงต้องแตกดังโพล๊ะเหมือนแก้วอันเปราะบางแน่ๆเลย!

"ยองเบ กูฝาก =_="

"น้องจียง~ พี่สาวซื้อไอติมมาฝาก รสเชอร์เบทสตรอเบอแหลด้วยนะเนี่ย เห็นน้องจียงชอบ" น้ำเสียงแซวเล่นทำให้ขาเล็กถีบเก้าอี้โครมใหญ่ใส่คนตรงหน้า

"เงียบไปเลย! ก่อนที่โดนฮาร์ดคิกสปินไซด์ใส่ตาตี่ๆของตัวเอง!"

"ตาโตกว่ากูตายล่ะ"

ตาเรียวหันควับไปจิกเข้าที่เพื่อนตัวดี ทงยองเบ เพื่อนที่ย้ายมาจากโซลเหมือนกัน กวนโอ๊ยล่ะเป็นที่หนึ่ง หมอนั่นไม่มีอะไรสู้จียงได้เลยสักนิดเดียวจะบอกให้! ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา(!?) ฐานะ(!??) ความเติบใหญ่ของดวงตา(!!???) และความสูง!! โธ่เอ๊ย! มีอย่างเดียวที่ควอนจียงแพ้ไอ้ยองเบมัน! มันน่าแค้นใจที่สุดเลยล่ะเรื่องแบบนี้อะนะ ห...หุ่นมัน หุ่นมันแมนที่สุด!! TT{}TT

โฮฮฮ T T ~ กล้ามม กล้ามมมมม จียงวอนนาบีมากกกก กล้ามมมมมม

เอาเถอะ นั่นไม่ใช่เรื่องที่ควรตอกย้ำตัวเองกับหุ่นผอมแห้งกังในตอนนี้ คนตัวบางกว่าฟาดไปที่มือของยองเบอย่างแรงก่อนที่ช็อคโกแลตแสนแพงของจียงจะไปอยู่ในปากมัน

"ห้ามกินนะ!"

"เอ้า เห็นหน้าบึ้งนึกว่าไม่ชอบ"

"ชอบ! ชอบมากด้วย T T ห้ามแย่งกูกินนะ ฝากเฉยๆ!"

"จ้ะ" ช็อคโกแลตชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในกล่องพาวเวอร์เซตสำหรับวันวาเลนไทน์ที่ฮโยรินูน่าให้กับจียงเข้าปากทงยองเบไปแล้ว =__=

"ไอ้ยองเบ!!! TT[]TT"

"แหม แบ่งเพื่อนชิ้นสองชิ้น"

"ห้ามกินแล้วนะ! ชึ้ย!" มันกวาดกล่องช็อคโกแลตแสนแพงที่ยองเบไม่มีโอกาสได้ลงใต้เก๊ะไปแล้ว ว้า เสียดายอะ =___= ไม่ใช่ยองเบไม่ฮิตฮอตติดตลาดเหมือนจียงนะเว้ย แต่แฟนคลับเขาไม่รวยเหมือนนูน่าของจียงต่างหาก~ "ฝากด้วย เดี๋ยวมา"

"เดี๋ยวมา?" หันไปมองเพื่อนตัวดีอย่างรู้ทัน รอยยิ้มกว้างที่เรียกคะแนนนูน่าทั้งเกรด 6-7 เผยออกมา นั่นทำให้ยองเบใจไม่ดีเท่าที่ควร -__-;;;

"คือมาคาบ 8 น่ะ คาบ 6-7 กูโดดนะ~"

"ถ้ามึงโดดฟิสิกส์ คะแนนมึงหายไปประมาณหลายร้อยคะแนนได้"

"แต่กูคงไม่มีอะไรเลวร้ายกว่านี้แล้วล่ะว่ะ T_T กูไปล่ะ.... นี่ จริงๆกูเบื่อเวลานูน่าเรียกไปหาอะ มึงไม่รู้หรอกว่ามันอึดอัดโคตรๆๆๆ"

ท้ายๆประโยคแอบไปกระซิบพลางชำเลืองมองฮโยรินูน่าที่ยังยืนอยู่ข้างๆประตูห้องเรียนแล้วมองมาที่จียงปิ๊งๆ *-* ยองเบได้แต่คิดว่า สรุปเพื่อนกูไม่ชอบผู้หญิงร้อยเปอร์เซนต์แล้วใช่มั้ยเนี่ย นั่นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโรงเรียนแล้วนะ =__= มึงไม่เอาเธอก็ไม่เหลือใครละ ผู้ชายสักคนมั้ยเพื่อน

"เฮ้ย ลืม!" ร่างโปร่งวิ่งกลับมาเอามือควานหาของใต้เก๊ะ คะแนนสอบกลางภาคที่แจกไว้นานแล้วแต่จียงไม่กล้าเอากลับบ้านโผล่ขึ้นมาในมือบาง จียงคิดว่านั่นเป็นคะแนนที่ทุเรศทุรังที่สุดในชีวิต "ไปทำลายหลักฐานละ"

"หา? ทำลายทำไม พ่อแม่มึงไม่เห็นร็อก"

"แต่กูเห็นไง แล้วกูเจ็บปวดอะ TT__TT"

"อะเรอะ เหอ เหอ เหอ =___=" เซ็งว่ะ คนแนนสุดเห่ยของมันก็ยังดีของของทงยองเบเกือบทุกวิชาอะนะ

.

.

.

บางทีจียงก็ควรที่จะ....นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเพิ่งย้ายมาไม่ถึงเทอม

บางทีจียงก็ควรที่จะ....พกแผนที่ เข็มทิศ อะไรงี้ไว้ในกระเป๋ากางบ้างอะไรบ้าง

บางทีจียงก็ควรที่จะ....ไปไกลๆจากตึกโกโรโกโสนี้ให้เร็วที่สุด

บางทีจียงก็ควรที่จะ....นั่งอยู่เฉยๆที่ห้องแล้วรอเรียนฟิสิกส์ไปอะนะ =-=

นี่มันตึกผีสิงรึไงวะ =___=;;;;

ตึกอะไรไม่เคยพบเคยเจอ ตารางสอนไม่เคยมีหมายเลขห้องที่จะสามารถเชื่อมโยงมาที่ตึกนี้ได้อะ เหมือนตึกลับ ที่ต้องกดสูตรก่อนถึงจะโผล่มา? มึงจะบ้าเรอะ... แต่มันน่าค้นหาดีเหมือนกันนะว่ามั้ย....จียงเดินไปตามระเบียงชั้นสามของตึก ลายสีแดงๆดำๆ ตามผนังนั่นทำให้จียงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังค้นพบแผนที่วันพีช น...นั่นมันอะไรวะ ล เลือด??? เลือด!!??? เออะ ก็แค่สีทาสนามบาสแล้วเหลือแหละว๊า =___=;;; (เหงื่อตก)

จียงใช้มือผลักไปตามประตูแต่ละห้องไปเรื่อยที่ล็อคไว้ดิบดี นี่เขากำลังหาพื้นที่ทำลายหลักฐานอยู่อะ ขอสักห้องก็ยังดี หึ้ย~ แล้วทำไมเค้าต้องถ่อมาถึงตึกที่ไม่น่าพิศมัยงี้ด้วยแว๊ ในที่สุดห้องที่สามก่อนสุดท้ายก็เป็นห้องที่ไม่ล็อคและจียงก็เลือกที่จะเดินเข้าไป ร่างเล็กถอนหายใจโล่งอกที่ห้องนั้นเป็นแค่ห้องที่เก็บอุปกรณ์ทดลองทางเคมีเฉยๆ เห้อ T T ขอแค่ไม่เจอศพที่ซ่อนไว้ จียงก็ไม่ถือจ้ะ

ว่าแต่คงไม่มีมัมมี่ใช่อ้ะปะ TT___TT โรงเรียนนี้ยิ่งเชื่อถืออะไรไม่ได้อยู่ด้วย

โยนใบคะแนนลงพื้นแล้วมองมันด้วยสายตาฆาตรกร =_=+ มือขาวล้วงเข้าไปที่กระเป๋ากางเกง ไฟแช็กสีเงิน... ของนอก ราคาแพง นึกแล้วก็ต้องแค่นยิ้ม ควอน จียง คุณชายไฮโซ... เสียงแชะแชะดังขึ้นพร้อมความคิดที่แล่นไป จียงมีไฟแช็กแต่สูบบุหรี่ไม่ได้หรอก เปลวไฟสีน้ำเงินที่พุ่งขึ้นสูงกว่าสิบเซ็นทำให้คิ้วบางขมวดมุ่น ฮึ้ย ซื้อมาตั้งหายปีแล้ว เขาไม่เคยบังคับไอ้เปลวไฟนี้ได้เลยเชื่อมะ

ฉับพลันก่อนที่กระดาษบางสีขาวจะถูกเผามอดไหม้ เสียงตึงตังจากข้างตึกทำให้มือบางต้องปิดไฟแช็กลง แหม เค้าไม่ใช่พวกที่สนใจเรื่องชาวบ้านหรอกนะเว้ย จริงจริ๊ง แต่ว่านะ มันก็มีเสียงเหมือนคนตีกันอะ =___=;; ชอบนักล่ะเรื่องงี้

เดินไปที่ข้างหน้าต่าง โน้มตัวลงไปมองหาต้นตอเสียงแต่ก็ไม่เห้นมีอะไรนอกจากแปลงผักเก่าๆที่มีแต่ผักเน่าๆ หูแว่ว? หูฝาด? ไม่มั้ง...หรือ เอ่อ เป็นคำสาปของตึกนี้ T[]T จียงอา แกอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย!!

"เฮ้ นายน่ะ"

O_O!! ในจิตใจจียงสะดุ้งเฮือกที่มีเสียงทุ้มใหญ่ดังมาจากข้างๆ แต่สิ่งที่ตอบกลับไปก็คือ

"หือ?" จียงอา นายตกใจมากเลยนะจริงๆแล้วอะ T T จียงเก็บซ่อนความรู้สึกได้เก่งที่สุด

ตาเรียวเบิกโตขึ้นอีกเมื่อเห็นเจ้าของเสียงใหญ่น่ากลัวนั่น หล่อ คือนิยามเดียวที่ผู้ชายจะมีให้ผู้ชายด้วยกันได้ หล่อและโดดเด่น...แต่เขาก็ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนแม้ฝ่ายนั้นจะอยู่ในชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกันก็ตาม

"ไฟแช็ก ยืมหน่อย ของฉันหมด"

"ไฟแช็ก? อ๋อ ไอ้นี่น่ะเหรอ ได้สิ"

จียงคลี่ยิ้มแล้วยื่นมือส่งไปให้คนห้องด้านขวาของเขา แหม ถ้าหมอนี่มาดีเขาก็ไม่กลัวหรอกน่า แม้ว่า อะนะ หน้าตามันเหมือนกับฆ่าข่มขืนคนมาหลายศพแล้ว จียงก็ไม่ถือร็อก -__-;; อุ้ย คิดอะไรเนี่ยเรา ถ้าหมอนี่ได้ยินความคิดเขาจะทำไงล่ะ

จียงปล่อยไฟแช็กลงบนมืออีกฝ่ายอย่างไม่ถือสา ก่อนจะได้ชักมือกลับมามือใหญ่ฝั่งนู้นก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเค้าซะก่อน เล่นเอาหัวใจกระตุกวูบ ต...ตกใจน่ะสิ! จียงหน้าเหวอเลยล่ะ

"เดี๋ยว นายชื่ออะไร"

ถามฉันเหรอ? จียงคิดอยู่ในใจ ทำไงดี หม่อมแม่ไม่ให้บอกชื่อคนอื่นซี้ซั๊วะ T,,T เดี๋ยวโดนเรียกค่าไถ่อะ คิดไร้สาระไม่ทันไร ตาคมบาดใจก็พุ่งตรงเข้ามาสบจนจียงต้องหลบตาวูบยกมืออีกข้างจับหัวใจ พระเจ้า!! เชื่อเหอะว่าผู้ชายคนนี้มันเป็นนักโทษฆาตกรรมต่อเนื่องที่แหกคุกมา นี่จียงคิดว่าตัวเองกำลังจะถูกฆ่าเลยอะวินาทีนั้น

"จียง...จียง" ตัดใจพูดไปเสียงเบาหวิว สัมผัสที่ข้อมือเขา... มันร้อนๆไงไม่รู้

"หืม?" คิ้วหนาด้านซ้ายเลิกขึ้น หน้าตากวนโอ๊ยชะมัด

"ควอนจียง"

"อ่อ... ว่าแต่นายไม่สูบบุหรี่นี่ มาตึกของพวกอันธพาลทำไม มันเลวร้ายจะตาย"

มันเลวร้ายจะตาย

มันเลวร้ายจะตาย

มันเลวร้ายจะตาย

ถ้านายหมายถึงหน้าตาน่ากลัวของนายล่ะก็ ฉันเห็นด้วย T,,T ประโยคที่ดูเป็นห่วยเป็นใย(?)และอ่อนโยน(ตรงไหน?) ทำให้จียงไม่ค่อยกลัวหมอนี่ จริงๆก็คือไม่ได้กลัวอะไรร็อก จียงน่ะ ไม่เคยถูกใครทำอะไร~ และก็จะไม่มีใครกล้าทำอะไรจียง~

"ฉันโดดฟิสิกส์มาน่ะ อย่าบอกใครล่ะ คาบนั้นมันเลวร้ายกว่าที่นี่แน่ๆ!"

หึ คุณอาจารย์โรบอตที่สอนวิชานี้ทำจียงแค้นเคืองแค่ไหนไม่มีใครรู้หรอก(แค่นยิ้ม) แต่...เอ่อ ที่มืออะ มันร้อนๆ....อุ่นๆ แปลกๆ จียงไม่ชอบความรู้สึกแปลกๆถึงได้พยายามบิดมันออกเบาๆ หากแต่อีกฝ่ายไม่สนใจ ต่อสนทนาเสียดื้อๆ

"ระวังตัวไว้หน่อยดีกว่า ฉันเอง..ก็อาจจะอันตราย"

"โห่ย นายเป็นใครวะเนี่ย! แล้วทำไมฉันต้องกลัวด้วย แต่นายห้ามสูบบุหรี่ตรงนี้เชียวนะ! ฉันแพ้กลิ่นมัน ไม่งั้นแย่แน่!" พูดตามที่ใจคิดจากสันดานของคนราศีสิงห์โดยกำเนิด

จียงสบตากับผู้ชายหน้าดุตรงหน้า บุหรี่ยี่ห้อแพงที่มุมปากบางล่วงลงไปกับพื้น ไม่ว่าจะเป็นด้วยความจงใจรึเปล่า จียงจะคิดว่ามันเป็นความตั้งใจของเขาแล้วกันนะ

"ขอบคุณ" แล้วก็ยิ้มให้เหมือนที่ชอบทำ ตาเรียวหรี่เล็กลงจนเกือบปิด

จียงไม่รู้สึกอะไรเลย

นอกจากหัวใจที่เต้นดังแปลกๆ

แปลกซะจนรู้สึกไม่ชอบ...คิดว่าน่ะนะ

"ซึงฮยอน ฉันชื่อเชวซึงฮยอน"

.

.

พอมือใหญ่ปล่อยออกมาจียงรีบใช้อีกมือลูบมือขวาของตัวเอง ที่เมื่อกี้มันร้อนจนเกือบเหมือนจะไหม้แน่ะ

"อ่อ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันว่าเราไม่เคยพบกันมาก่อน"

"ก็งั้นแหละ" หมอนั่นหยิบหมากฝรั่งในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาใส่ปากแทนบุหรี่ที่ตกลงไป

".........."

จียงกำลังโกรธ TT__TT เขาเป็นคนพูดเก่งนะ! จริงๆ! แล้วก็เฟรนด์ลี่มากๆด้วย แต่ไอ้หน้าโหดนี้! (ชี้หน้า) มันทำให้จียงหมดคำพูดที่จะพูดต่อเลยอะ แย่ชะมัด มันรู้สึกแปลกๆน่ะที่จะยืนอยู่ตรงนี้เงียบๆทั้งสองคน แต่ก็คงไม่ดีถ้าจียงเลือกที่จะเดินออกไปจากตรงนี้ซะดื้อๆ เสียมารยาทแย่

"เอ่อ นี่ แล้วนายมาทำอะไรที่นี่อะ ไหนบอกว่ามันอันตราย"

"มันเป็นที่ของฉัน"

อ๋อเหร๊อ!! แล้วพ่อนายซื้อไว้รึไงวะ!! *เขวี้ยงเสาดอริกใส่* ไอ้คนที่ชื่อเชวซึงฮยอนมันกวนโอ๊ยจริงๆนะเชื่อควอนจียงเหอะ พ่อแม่ไม่เคยบอกรึไงว่าเวลาคุยกับใครอย่าตอบแบบกำปั้นทุบดินแบบนี้น่ะห๊า มันทำให้อีกฝ่ายไปต่อไม่ถูกนะว้อย T^T

"........." จียงเริ่มหน้างอ เขาคิดที่จะไปจากตรงนี้จริงๆแล้วด้วย

"แล้วนายมาทำอะไรอะ"

เชวซึงฮยอน หมอนั่นชวนเขาคุยแหละ

"มาทำลายใบคะแนนอะดิ เออ ใบคะแนน!! O_O" เบิกตาโตที่สุดเท่าที่จะทำได้ พอหันกลับไปมองในห้องที่น่าจะมีกระดาษสีขาววางแหมะอยู่ที่พื้น กลับไม่เจออะไรแล้ว "แต่มันปลิวหายไปแล้วล่ะ ช่างเหอะ ฮืออ T__T" ที่จียงเศร้านี่คือกำลังคิดว่าถ้ามีใครเห็นว่าเขาตกฟิสิกส์มันจะน่าอับอายขนาดไหนน่ะ

ร่างเล็กคอตกที่หลักฐานชิ้นสำคัญหายไป รู้สึกแต่สายตาคมๆที่มองตรงมาทำให้ต้องเบนสายตาไปดู เชวซึงฮยอนหันหน้าหนีไปไม่ยอมสมตา รอยยิ้มที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่จียงเคยเห็น แต้มอยู่ที่มุมปากนั่น

"นายต๊องปะเนี่ย..."

"มีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันอะ T___Tolo"

"วันนี้วาเลนไทน์.... นายได้ช็อคโกแลตบ้างมะ แบ่งหน่อยดิ ฉันอยากกินแฮะ"

"ได้...แต่ไม่ให้นายหรอก เฮอะ" จียงโกรธหมอนั่นนิดๆแหละจะบอกให้ ทำเป็นมาอยากกินช็อคโกแลต หน้าตาระดับเชวซึงฮยอนน่ะ จียงว่าต้องได้มากกว่าเขาประมาณสี่สิบแปดเท่าได้ เฮอะ เฮอะ เฮอะ!

"นายโกรธอะไรน่ะ อะ ฉันมีกล่องนึง แบ่งก็ได้"

ไวท์ช็อคโกแลตยี่ห้อโปรดจียงถูกยื่นมาจากคนข้างๆ ตาเล็กลุกวาวอย่างปิดไม่อยู่ หนอยยย แล้วมีมาถามกันนะ ที่แท้ก็มีนี่หว่า อยากบอกว่าจียงชอบไวท์ช็อคโกแลตมากที่สุดในโลก แต่...แต่ไม่ได้ จียงไม่ชอบหน้าหมอนี่อะ จียงจะ จียงจะ จียงไม่ควรรับมัน จียงจะ....

"แต้งกิ้ว ฉันชอบมากเลย~~!!"

จียงจะบอกว่าจียงทนต่อสิ่งเร้าไม่ได้ T____T แขนเล็กยื่นมือไปหยิบของชอบจากกล่องตรงหน้าอย่างไวเลยเหอะ

"ฉันไม่ชอบของหวาน แต่มันก็อร่อยดี"

"เออ กินไปเหอะ ไวท์ช็อคยี่ห้อนี้กล่องละเกือบสองหมื่นวอน อร่อยมาก!"

"สองหมื่นวอน? แค่สิบสองก้อนเนี่ยนะ? ห่อมันทำด้วยทองรึไง"

"เออน่ะ แต่มันอร่อยนะนายว่ามั้ย หวานน นุ่มมมม เหมือนจะลอยยย"

ท่าทางเพ้อฝันทำให้ซึงฮยอนมองมาที่จียงแล้วขำอีกรอบ จียงอา นายรู้รึเปล่า หมอนี่ไม่เคยยิ้มให้ใคร อย่าคิดแต่จะให้หัวเราะแบบนี้เลย

"อะ ฉันให้"

"เฮ้ยย นายกินไปชิ้นเดียวเอง กินไปก่อน เหลือค่อยให้ฉันก็ได้ *-*" พูดงั้นแต่สายตาของคนตัวเล็กกำลังบอกซึงฮยอนว่าเต็มใจรับไวท์ช็อคโกแลตอีกสิบก้อนที่เหลือนั่นสุดๆโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ~

"เอาไปเหอะ แลกกับไฟแช็ก ฉันไปละ"

"เอ้า!" ขึ้นเสียงสูงอย่างแปลกใจที่ฝ่ายนั้นโยนกล่องช็อคโกแลตแสนแพงให้เขาแล้วทำท่าจะไปไหนสักแห่ง จียงจี๊ดมากเลยอะเมื่อกี้ ถ้าสมมติเขารับกล่องขนมนั่นไม่ทันจะเป็นยังไง ไวท์ช็อคโกแลตจะเหลือให้เขากินมั้ย ตั้งสิบก้อนเลยนะเว้ย ถ้ามันหล่นลงไปสู่ทิศเบื้องล่างจะเป็นยังไงห๊า

"เชวซึงฮยอน!" เสียงเล็กตะโกนข้ามไปอีกห้องที่คนตัวสูงเดินหายเข้าไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นซึงฮยอนก็ยังเดินถอยหลังกลับมาตามเสียงเรียกและสบตากับเจ้าของเสียงอีกรอบ

"หื้อ?"

"เราต้องเจอกันอีกนะ ขอบใจสำหรับช็อคโกแลตที่อร่อยที่สุดในวันนี้!"

"......"

ซึงฮยอนไม่ตอบกลับไปเพียงแต่ไหวไหล่เบาๆให้คนที่กำลังยิ้มกว้าง

รอยยิ้มขึ้นที่ปากร่างสูงเป็นรอบที่เท่าไหร่จำไม่ได้

ไวท์ช็อคโกแลตที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้น

....ก็หวานดี อย่างน้อยก็หวานกว่าที่คิด

End Ep.


Author's Note: อีกสักรอบ

เราใช้คำว่า Episode เพราะว่าเราแบ่งเป็นฉากๆอะนะ *-* แต่ละตอนมันก็ไม่ได้ต่อกันร้อกก
เออ แล้วคนที่ยังไม่ได้เม้นตอนสุดท้ายอะเชิญไปเม้นด้วยค่ะ55555555555555555+
จะสะสมสถิติน่ะจะบอก จำได้หมดทุกคนแหละ

ตอนพิเศษ 4 ช็อตโรแมนเซอร์นี้ มันอิ๊อ๊ะมาก มันมาจากความว่างล้วนๆ ก๊ากกก
คือคิดอยู่แล้วแหละว่าจะแต่งสักโปรเจกค์นึงปิดเทอม แล้วก็ได้อันนี้มาก่อนอันแรก
ไหนๆก็สร้างคาแรกเตอร์มาแล้วก็ใช้ให้คุ้ม (ดูมัน)

เราก็มีเลือดราศีสิงห์ 98% อะนะ เพราะงั้นเลยเป็นจำพวกคิดเร็วทำเร็ว คิดอะไรแล้วทำเลย
คิดจะแต่งฟิคปุ๊บก็แต่งเลยไม่ต้องมาบิ๊วอะ บิ๊วแต่ให้อีน้อยหน่าหายไปจากสมองกรุ T,,T
จริงๆจียงมันก็ดูดีนะว่ามั้ย(หลอก)

สำหรับตอนนี้ก็เอาครั้งแรกที่เจอกันมาแต่งในมุมมองของจียง(เคยแต่งเป็นเทมป์)
ซึ่งรั่วได้ใจมาก 5555555555555 แต่งแล้วก็ขำดี
เป็นช็อตที่ต่อจากช็อตที่เคยแต่งมาแล้ว ว่าสรุปพอมันแนะนำตัวกันแล้วมันทำอะไรต่อไป
แหม วันวาเลนไทน์เค้าก็ต้องให้ช็อคโกแลตกันซี~

ว้อนท์ยัวร์คอมเม้น เหมือนเคย นะจ๊วบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ