Head and Thinkin Cold , Heart hot

Author's Note:
จะ จะ จะ จะ จะ จะ จบแล้ว!


Previous Chapter :
[Fic] Wintry Heart : Chapter 1
[Fic] Wintry Heart : Chapter 2
[Fic] Wintry Heart : Chapter 3
[Fic] Wintry Heart : Chapter 4
[Fic] Wintry Heart : Chapter 5
[Fic] Wintry Heart : Chapter 6
[Fic] Wintry Heart : Chapter 7

12 Feb 09

"ทำไมไม่กลับบ้านกลับช่อง ห้าทุ่มแล้ว!"

"......"

แน่ะ มันทำเป็นไม่ได้ยิน

จียงพ่นลมหายใจออกมามองคนตัวสูงขายาว ที่กำลังแย่งที่นอนเขา...ตั้งแต่เลิกเรียน เทมป์ยังคงไม่ยอมกลับห้อง ไม่ใช่ว่าไม่เคยค้าง แต่จียงรู้ว่าซึงฮยอนไม่ชอบค้างที่นี่หรอก ดึกยังไงก็ดึงดันจะกลับ และทุกครั้งที่กลับดึก วันรุ่งขึ้นก็มีแผลกลับมาทุกที ก็ดูน้ำหน้ามันสินั่นน่ะ แค่อยู่เฉยๆก็ล่อตีนได้แล้ว ไปมองหน้าเขาหาเรื่องบ้างล่ะ เจออริเก่าบ้างล่ะ จียงว่ามันไร้สาระ และคิดว่าไม่เห็นเป็นเรื่องดีเลยที่หมอนี่อยู่เป็นเพื่อนเขาแล้วกลับดึกๆดื่นๆ

แต่เขาก็ออกจะแปลกใจกับชีทในมือนั้น ซึงฮยอนอ่านหนังสือสอบ! อ่านทั้งที่ไม่มีสอบรายจุดประสงค์และปลายภาคก็ยังอีกตั้งหลายสัปดาห์แน่ะ แต่ช่างเถอะ ตอนนี้จียงกำลังหงุดหงิดและโมโหกับการที่หมอนั่นแค่เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาแล้วก้มลงไปอ่านต่อมากกว่า ฮึ้ยยย!

"ถ้าอีกห้านาทีไม่กลับ ฉันไม่ให้กลับแล้วนะ ค้างนี่เลยด้วย"

นี่มันจะเป็นประโยคเชิญชวนไปปะเนี่ย... โอ๊ย ปวดหัว เขาไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย! หยุดซะทีกับสายตาที่มองกลับมาว่า 'นายยอมฉันแล้วเหรอ'

คนตัวเล็กในชุดนอนสีน้ำเงินขยี้ผมสีน้ำตาลที่เพิ่งผ่านการสระอย่างเซ็งๆ

สิบห้านาทีผ่านไป.....

"สรุปจะค้างใช่มั้ย ถ้าค้างก็ไปอาบน้ำ"

"......."

จียงไม่เข้าใจว่าชีทคำศัพท์ในมือหมอนั่นมีอะไรน่าสนใจกว่าแฟนอย่างเขาตรงไหน! สนใจกันหน่อยสิ! ซึงฮยอนยังคงนั่งพิงหมอนบนเตียงอ่านชีทต่อไปเรื่อยๆ

จนในที่สุดควอนจียงก็หมดสิ้นความอดทนแล้วด้วย! เขาไม่ยอมนอนร่วมห้องกับคนที่สกปรกหรอกนะเฟ้ย! ปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงใหญ่คู่กัน ใบหน้าเล็กเอียงก้มลงไปสบตาไอ้กุ๊ยบ้าเรียน จียงกำลังเรียกร้องความสนใจอย่างสุดยอด

"ทำไมไม่ฟังฉันบ้างห๊ะ!"

"ถ้านายไม่เลิกเอาหน้ามาใกล้ๆฉันในตอนนี้ ความอดทนของฉันจะเหลือศูนย์"

"ความอดทนอะไร"

"ต้องให้ฉันแปลมั้ยล่ะ"

ได้ยินแค่นั้นก็รีบกระเด้งตัวออกมาถึงมุมเตียงทันที จียงคนขี้อาย เริ่มหน้าร้อนๆอีกแล้วแม้ว่าห้องจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ พยายามส่งสายตาฆาตโทษไอ้คนที่ชอบพูดอะไรล่อแหลม ไม่ใช่ว่า...เขาอินโนเซนส์กับเรื่องแบบนี้....หรอกน่า เอ่อ...เขาก็รู้ แต่...กับหมอนี่และ แววตานั่น....มันอาย........เข้าใจกันบ้างมั้ยเนี่ย!!

"นายก็ไปอาบน้ำสักที ฉันขี้เกียจบ่นแล้วนะ นายก็รำคาญใช่มั้ยล่ะ"

"ไม่หรอก บ่นไปเถอะ"

"กวนโอ๊ยนี่หว่า -*-"

"ช่างฉันเถอะน่า นายน่ะ มานี่ดิ๊" ตีพื้นที่เตียงข้างตัวเองปุๆ

คนถูกสั่งยังคงนั่งนิ่งไม่ทำตามที่ซึงฮยอนบอก ก็ทีเขาบอกหมอนั่นมันทำตามรึเปล่าเล่า!

"รังเกียจฉันรึไง...."

"ฉันดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ"

ซึงฮยอนได้แต่คิดว่าปากไอ้เปี๊ยกนี่ก็หาเรื่องคนเก่งไม่ต่างจากเค้าซักเท่าไหร่หรอกว่ะ

ไม่นานนักก็เกิดสงครามขึ้นบนเตียงใหญ่ ซึงฮยอนวางชีททิ้งไว้แล้วหันไปหยิบหมอนข้างมาฟาดใส่จียงแทน รายนั้นมีหรือจะยอมแพ้ หมอนเล็กหมอนใหญ่ถูกเขวี้ยงใส่ไม่ยั้งเหมือนกัน สุดท้ายแล้วก็จบลงที่ซึงฮยอนจับตัวจียงมานอนที่ตักตัวเอง ก็เหมือนที่ทำบ่อยๆนั่นแหละน่า... ไม่เห็นน่าตกใจตรงไหน

"ทำไมนายไม่อาบน้ำวะ"

"เรื่องของฉัน"

จียงย่นหน้าที่เห็นซึงฮยอนถอดเนกไทออกแค่นั้น เทมป์แปลกไปรึเปล่า ไม่รู้ล่ะ แต่การที่ได้นอนตักแฟนตัวเองน่ะ รู้สึกดีที่สุดเลยล่ะว่ามั้ย ฮ่าฮ่าฮ่า ร่างเล็กเริ่มหลับตาลงแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาบนที่นอน ในขณะที่มือขวาถูกเจ้าของตักที่ยืมเป็นหมอนคว้าจับขึ้นไป

ลมอุ่นร้อนที่แล่นผ่านปลายนิ้ว ก็พอจะรู้ว่าเทมป์กำลังทำอะไรน่ะนะ...

เขิน ไม่กล้าลืมตา

"จียง"

ดวงตาเรียวเปิดออก ซึงฮยอนกำมือขึ้นแล้วปล่อยออกมาในรูปกระดาษ ในจังหวะที่จียงออกค้อนอย่างรู้กัน เป้ายิ้มฉุบน่ะ รู้จักเปล่า... มันเป็นเกมส์ที่ว่าด้วยเรื่องของการพูดและรับฟังที่พวกเราเล่นกันนานๆที ใครแพ้ต้องเป็นฝ่ายนิ่งเงียบและห้ามพูดแทรก จียงชนะเสมอ เทมป์เป่ายุ้งฉุบได้ไม่เก่งเอาซะเลย~ อา... แต่วันนี้เขาแพ้ซะได้

"ตามกฎห้ามเถียง ห้ามโวยวาย และสำหรับกฎของวันนี้ ....ห้ามร้องไห้"

ลาง....ลางไม่ดี ช่วงนี้มีแต่อะไรที่ต้องเจ็บปวด ทั้งกายและใจ...สายตานั่นคืออะไร

จียงเหลือบตาขึ้นไปสบกับซึงฮยอนด้วยความรู้สึกบางอย่าง หัวใจเริ่มเต้นระรัว ห้ามร้องไห้เหรอ ทำไมเขาจะต้องร้องด้วยล่ะ มันจะมีอะไรนักหนา... มือเล็กที่เป็นฝ่ายถูกกุมอยู่เมื่อกี้สอดประสานกับนิ้วเรียวของอีกคนแล้วบีบแน่นอย่างไม่รู้ตัว

"เข้าใจแล้ว"

ปากบางเม้มสนิท หัวใจกระตุกแล้วกระตุกเล่าเหมือนล่วงรู้อนาคต

"พรุ่งนี้ฉันสอบปลายภาค... ฉัน คนเดียว แล้วฉันก็จะเรียนจบปี 2 ก่อนพวกนาย"

"........."

นัยน์ตาสับสน สั่นระริก...ถามผ่านแววตาไปว่า นายพูดเรื่องอะไรน่ะ...

"วันถัดไป ฉันขึ้นเครื่องไปอเมริกา"

ร่างบางสะดุ้งโหยงลุกพรวดขึ้นนั่ง ตาเรียวเล็กเบิกโพลง  เลือดสูบฉีด  ร้อนไปทั้งตัว  หูอื้อ ความรู้สึก  จุก  แน่น  แย่แล้ว..... เขา ฝัน ....ใช่มั้ย

ซึงฮยอนกำลังพูดเรื่องที่เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว

"แม่ป่วย ฉันต้องไปที่นั่น"

อารมณ์น้อยใจอย่างที่ไม่มีมาก่อนพุ่งเข้าสู่ห้องหัวใจ ทั้งที่ยังหาเหตุผลไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไม

ทันทีที่ร่างเล็กจะตะโกนโวยวายกลับไปอย่างอดรนทนไม่ได้ ซึงฮยอนใช้มือปิดปากเล็กๆนั่นทันที ปิดแน่น...แน่นซะจนจียงเริ่มเจ็บ....

หมายถึงที่ใจ

หัวใจที่เพิ่งหายดี...แผลเก่าเริ่มเปิดอีกครั้ง

"นายเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย?"

"....อื๊อ!!!"

สั่นหัวระรัวเร็ว หยาดน้ำตาใสคลอหน่วยที่ดวงตา เหมือนจะหยดลงได้ทุกวินาที

"........."

"........."

ร่างเล็กนิ่งงันไปแล้ว ไม่ดิ้น ไม่ขัดขืน มือใหญ่ยังแนบสนิทอยู่ที่ใบหน้า ซึงฮยอนไม่ทำอะไรนอกจากจ้องตา แล้วพูดด้วยช้าๆ....ชัดถ้อยชัดคำ ให้รู้ว่านี่ไม่ใช่การล้อเล่นหรือการกวนประสาทอย่างที่ชอบทำ สายตาจริงจังซะจนจียงเจ็บอก

"ทุกวินาทีที่ไม่มีฉันข้างกาย ห้ามร้องไห้ นี่คือคำสั่งของฉัน"

ขอโทษนะ...จียงคนดื้อ ขัดคำสั่ง น้ำตามากมายไหลลงมาอีกแล้ว เปรอะเปื้อนไปทั้งแก้มและนิ้วเรียวใหญ่ที่ยังคงปิดปากคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้น น้ำตาจียง...เหมือนน้ำกรดที่กำลังกัดกินร่างกายเขา รู้แค่นี้

"ฉันเคยคิดว่าคงทนไม่ได้ถ้าเราต้องแยกกัน ถ้าฉันไม่ได้เห็นหน้านาย ถ้าเราไม่ได้คุยกัน หรือนายไม่ได้ยิ้มให้ฉัน ในสักวัน ฉันต้องแย่แน่"

"....ฮึก!" ไหล่บางสั่นสะท้าน เริ่มไหวไปตามแรงสะอื้นที่พยายามเก็บกลั้นมันไว้ ซึงฮยอนรู้ดีว่าจียงพยายามกลั้นน้ำตาไว้ด้วยความเข้มแข็งอันน้อยนิด

"แต่มันต้องทำให้ได้ ทั้งฉัน และนาย"

"........."

"......เราต้องไม่ตาย"

นั่นคือสิ่งที่จียงคิดว่ามันยากที่สุด

"ที่ฉันทำทั้งหมดไม่ได้หมายความว่าฉันรักแม่มากกว่านาย แต่มันคือสิ่งที่ลูกผู้ชายอย่างฉันต้องทำ และความเชื่อที่ว่านายเข้มแข็งกว่าที่ฉันคิด นายอยู่ตัวคนเดียวได้แน่นอน"

นิ้วมือของซึงฮยอนเปรอะไปด้วยน้ำตามากมายของคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะไม่หมดลงไปง่ายๆ

น้ำตาของผู้ชาย ยากที่จะเสียหรือไหลรินออกมา ยกเว้นเสียแต่ของควอนจียง

"จียง....อย่าตามฉันไป" เชวซึงฮยอน มองจียงออกในทุกๆเรื่อง "ฐานะของนายไปอยู่อเมริกาได้อยู่แล้วอย่างสบายๆ แต่นั่นหมายความว่านายหนีออกจากบ้าน แม่นายไม่มีทางอนุญาต"

"......ฮึก!"

ทางเลือกสุดท้ายของควอนจียงหมดลง สมองว่างเปล่า

"ห้ามดื้อนะ...ห้ามเกเร ห้ามเอาแต่ใจ ห้ามขี้แง ห้าม...หมายถึงคำสั่งไม่ใช่คำขอร้อง เป็นเด็กดีนะจียง"

เหมือนซึงฮยอนจะหมดคำพูดแล้ว

แต่จียงยังเริ่มคำพูดใดๆไม่ได้

หัวใจของจียงวันนี้ ไม่มีคำว่าด้านชา วันนี้...รับความเจ็บปวดไปเต็มๆ

มือเล็กผลักอกคนตรงหน้าอย่างแรงด้วยทั้งอารมณ์โมโห เสียใจ ไม่อยากรับรู้ และรักมากมาย... จนซึงฮยอนเสียหลักนอนลงไปบนเตียง ตามมาด้วยริมฝีปากบางที่ทาบทับ....พร้อมกับน้ำตา น้ำใสกำลังหยดจากตาคู่สวยลงใส่ใบหน้าของเขา น้ำกรดที่ไม่ใช่แค่กัดกินผิว แต่กำลังกัดกินหัวใจ

จูบที่จียงเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ไม่ว่าจะเป็นด้วยความรู้สึกยังไง ขมขนาดไหน จืดชืดเพียงใด ซึงฮยอนกำลังเปลี่ยนให้มันกลายเป็นความหวานที่คุ้นเคย ความหวานที่ยิ่งทำให้จียงใจสั่นสะท้านและปล่อยน้ำตาออกมาอีกมากมาย มากซะจนตัวเขาเองไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนเราจะมีน้ำตาได้มากขนาดนี้

ซึงฮยอนกดต้นคอจียงลงมาให้แนบชิดกัน สัมผัสที่แนบแน่นและยาวนาน...ลืมจับเวลาว่านานมากขนาดไหน รู้แค่ว่าเป็นจูบที่เต็มไปด้วยรัก อาลัยอาวรณ์ และปลอบประโลม....น้ำตาจียงหมดไปแล้ว ปากเรียวผละออกจากกันเชื่องช้า จียงสบนัยน์ตาคู่สวยด้วยแววตาที่ตัดพ้อเต็มที เศร้าหมองเต็มที...แก้มใสเปรอะเปื้อนคราบน้ำตามากมายซะจนซึงฮยอนค่อยๆใช้ริมฝีปากละเลียดซับทีละน้อย จากแก้ม...ไปหน้าผาก...ดวงตาบวมช้ำ...สันจมูก....และจบที่ปากเล็ก

จูบแล้วจูบเล่า....ทำไมมันบอกคำว่ารักได้ไม่หมดเลยนะ

รักมากมายซะจนสื่อออกมาไม่ได้แล้ว

'นายเคยจูบใครรึยัง'

'นายถามเหมือนกับว่าหน้าตาของฉันมันอินโนเซนส์'

'ใครจะไปรู้เล่า! หน้าโหดๆอย่างนายอาจจะอ่อนต่อโลกในเรื่องงี้ก็ได้~'

'เคยแล้ว แต่ฉันรู้ว่านายยังไม่เคย' สิ้นสุดคำพูดก็หันไปหาคนข้างๆ ประกบปากลงไปแผ่วเบา คนตัวเล็กตาโต

นั่นคือจูบแรกของเรา ง่ายดาย ชัดเจน เบาบาง รู้สึกดี หวาน ละมุน...

แล้วทำไมจูบสุดท้ายมันถึงได้ทรมานแบบนี้นะ...หวานจัด...อมขม หนักแน่น และยากที่จะปล่อยไป

"เลิกกันนะ"

จูบสุดท้าย กอดสุดท้าย ความอบอุ่นสุดท้าย คืนสุดท้าย....และคำพูดสุดท้าย

จียงคิดอะไรไม่ออก ถึงได้ไม่พูดอะไรออกไปสักคำเดียว

เมื่อ 15 นาทีก่อนยังรักกันอยู่เลย.....

แต่ตอนนี้เลิกกันแล้ว

.

.

.

เมื่อวานคือความฝัน

.....ใช่มั้ยล่ะ

ตื่นมาไม่เห็นคนที่ฝันว่ามานอนค้างเมื่อคืน ถึงได้คิดว่ามันต้องเป็นความฝันแหงๆ.... วันรุ่งขึ้นจียงยังไปเรียนเหมือนปกติ ซึงฮยอนไม่เข้าคาบโฮมรูมเหมือนเดิม จียงไม่แปลกใจ...ยองเบทักเขาเรื่องตาบวมๆ....ตาบวมอะไรกัน เมื่อวานเขาจำได้ว่านอนแต่หัววัน...จะตาบวมได้ยังไง

เขา...ไม่ได้ร้องไห้สักหน่อยไม่ใช่เหรอ

ร้องไห้ในฝันน่ะ มันทำให้ตาในชีวิตจริงเขาบวมเลยหรือไง

ไร้สาระน่า...อาจจะเป็นเพราะเขา...นอนมากไปก็ได้

คาบแรก ซึงฮยอนไม่เข้าเรียน....อ่า หมอนี่ก็งี้แหละ โดดเรียนประจำ ก็นี่มันคาบคณิตศาสตร์ที่หมอนั่นเกลียดนี่นา โดดไปก็ไม่เห็นแปลก...

คาบที่สอง ซึงฮยอนก็ยังไม่เข้าเรียน.... คง...น...นอนตื่นสายล่ะซี จะมีอะไรซะอีกล่ะ

คาบที่สาม โต๊ะด้านหลัง ยังคงมีแค่โจซองมินที่นั่งเรียนอยู่....

น้ำตาร่วงเผาะออกมาอย่างไม่เชื่อตัวเอง ร่วงลงมาทั้งที่เขายังไม่ได้เศร้าสักนิดเลยนี่นะ... ร่างกายของเขาผิดปกติแล้วล่ะ จียง นายควรไปหาหมอ... ยองเบโวยวายทันทีที่เห็นน้ำตาเขา จียงได้แต่บอกกลับไปว่าแกจะโวยวายทำไม ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แต่ถึงแบบนั้นไอ้เพื่อนตัวดีก็ลากเขาออกไปจากห้องก่อนคาบที่สี่จะมาถึง

"ทะเลาะกับไอ้แฟนโฉดของมึงรึไง"

"เปล่าซะหน่อย"

"วันนี้ไอ้บ้านั่นไม่มาเรียน แล้วมึงก็ร้องไห้ จะให้กูคิดว่าเกิดอะไรขึ้นดีล่ะ"

"ทำไมต้องดุ....."

ร่างเล็กย่อตัวลงนั่งพิงกำแพงหลังห้องน้ำชายที่ยองเบมาพา น้ำตาเริ่มหยดติ๋งอีกรอบอย่างไม่เข้าใจและไม่มีเหตุผลเอาซะเลย มือเล็กปาดออกลวกๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้มันมีทีท่าว่าจะหมด จียงไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงไหลออกมาทั้งที่เขาไม่ได้เจ็บอะไรสักนิด

วันนี้ไม่หนาวเท่าไหร่ หน้าหนาวใกล้จะหมดแล้ว พร้อมกับหัวใจของเขาที่กำลังแข็งตายตามไปช้าๆอย่างไม่รู้ตัว

โทรศัพท์สั่นครืดในกระเป๋ากางเกง ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ทำเอาคนตัวเล็กยิ้มแก้มปริ เทมป์....เห็นเปล่า เรายังไม่ได้เลิกกันซะหน่อย ความฝันกับความจริงน่ะ ทำไมจียงจะแยกไม่ออกกันเล่า

เรื่องที่พวกเขาเลิกกันมันไม่มีวันเป็นจริงได้อยู่แล้วนี่

........

"เทมป์ ทำไมไม่มาเรียน!" พูดด้วยน้ำเสียงปกติหมือนที่ชอบดุประจำ แต่หน้าเล็กยังระบายยิ้มไปทั่วหน้า ยองเบมองจียงคุยโทรศัพท์แล้วรู้สึกแปลกไป

"จียง....ฉันสอบเสร็จแล้วนะ"

"หา..." ยิ้มหวานค้างเติ่ง ทำไม....ฝันกับจริง....มันมีเนื้อเรื่องซ้อนทับกันแบบนี้ล่ะ สอบอะไรกัน

"นายอยากกินเค้กใช่มั้ย...ฉันเลี้ยง ที่โซลก็ได้นะ...ออกมาเจอกัน"

"ไม่"

"......."

"ฉันอยากกินวันที่ 14 ต่างหาก...เค้กวาเลนไทน์ ก็ต้องกิน...วันวาเลนไทน์สิ"

ยองเบมองไม่เห็นว่าสายตาจียงตอนนี้กำลังมองไปทางไหน มือขวาของหมอนั่น...แสงแดดกระทบเข้าที่แหวนเงินที่นิ้วนาง มือนั่นกำลังบิดคอเสื้อนักเรียนตัวเองจนมันยับยู่ยี่ไปหมด ดูเหมือนจียงกำลังทรมานมาก...ท่าทางที่ดูปวดหัวใจเหลือเกินสำหรับเขา

ถ้าจียงไม่มีความสุข...เขาจะฆ่าเชวซึงฮยอน

"เอามานี่ดิ๊" คว้าโทรศัพท์เครื่องสวยของเพื่อนรักขึ้นมาแนบหูตัวเอง ร่างบางยอมปล่อยอย่างง่ายได้เหมือนคนไร้สิ้นเรี่ยวแรง ยองเบเดินหลบไปทางอื่นพลางกรอกเสียงลงไปอย่างเซ็งๆ เขาไม่อยากคุยกับแฟนไอ้จียงเท่าไหร่ "มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกแกสองคน"

"ไม่ต้องยุ่ง"

"คิดว่าอยากยุ่งนักรึไงวะ! จียง ร้องไห้ไม่หยุด โดยที่มันยังไม่รู้เลยว่าเพราะอะไร"

"........"

"เราเลิกกันแล้ว"

"อะไรนะ..." เขาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"ฉันต้องไปอเมริกา"

"เลยทิ้งมัน!!!?" ตะโกนสวนกลับไปด้วยอารมณ์ที่เริ่มปะทุ

"เออ"

"เหี้ย...."

เชวซึงฮยอนเข้าใจถึงคำๆนี้ดี เขา...เลว....

เขาไม่ใช่พระเอกที่จะอ้างเหตุผลว่าเลิกเพราะอยากให้จียงไปเจอคนที่ดีกว่าตัวเอง แต่มันเป็นทางออกของเราสองคนที่จะทรมานน้อยลงเมื่อห่างกันต่างหาก

"เลิกกันแล้วก็อย่ากลับมายุ่งกับมัน ไปตามทางของมึงแล้วปล่อยจียงไว้....ตรงนี้"

ยองเบได้แต่พูดด้วยความโกรธที่มันเต็มตื้นอยู่ในใจ เขาไม่ใช่พวกวีนแตก และเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมจียงถึงได้มีท่าทางแปลกไปหรือร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว หมอนั่นกำลังปฏิเสธความเป็นจริง

เขาไม่เข้าใจเหตุผลหรอกว่ามันจะเลิกกันทำไมทั้งที่รักกันมากมาย กับอีแค่ไปอเมริกา ทำไมต้องเลิก แค่หัวใจที่ห่างกัน ทำไมต้องเลิก ทงยองเบไม่เคยเข้าใจเลยสักนิด

ตัดสายทิ้งแล้วก็ปิดเครื่อง เขาไม่ยอมให้เชวซึงฮยอนติดต่อจียงอีกต่อไป

"ไอ้จี...ให้มันจบไปเถอะ ความรักเฮงซวยของพวกมึง"

".....ฉัน....รับไม่ได้"

รู้สึกถึงแรงสะอื้นที่หัวไหล่ข้างซ้าย เพื่อนรักของเขาเจ็บเกินไปแล้ว จียงกำลังกอดเขาและร้องไห้ไม่หยุด

"เงียบสักทีน่า โตเป็นควายแล้ว ร้องอยู่ได้ กูขี้เกียจโอ๋" ถึงจะพูดแบบนั้นแต่มือหนาก็ลูบหัวลูบหลังอย่างปลอบประโลม จียงชอบให้คนเอาใจ แบบนี้ แล้วหมอนี่จะดีขึ้น แต่สำหรับวันนี้....อาจจะใช้ไม่ได้ผล

"เทมป์...บอกว่าเราต้องไม่ตาย เรา....ทั้งคู่"

เป็นประโยคที่สั่นสะท้านเหลือเกิน

TBC
Author's Note: อีกสักรอบ

จะจบแล้ว ไม่ตอนหน้า ก็ตอนหน้านี่แหละ
(คือจะให้จบตอนหน้าให้ได้จะทำไม 55555555)
ตอนนี้ใช้เวลาแต่งนานมาก เพราะงั้น ไอว้อนท์ยัวร์คอมเม้น กริ๊ว
จะจบแล้ว เม้นหน่อยเร๊ววววววววววววววว XD

(ตอนมันเศร้าแต่กรุดูหลั่นหล้าหมากหมาก)

จะสอบแล้วก็เลยกะให้จบก่อนสอบจริงๆ
ตอนหน้าอีกไม่กี่วันนี่แหละ จริงจริ๊งงงงงงงง