Head and Thinkin Cold , Heart hot

Title: Wintry Heart
Chapter : 7
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13

Author's Note: เรื่องนี้แต่งตั้งแต่ประเทศไทยเริ่มหนาว
จนมันโคตรร้อนละ ก็ยังไม่จบ = = อีกนาน ไม่ต้องซีเรียสๆ 55555



Previous Chapter :
[SF] Wintry Heart : Chapter 1
[SF] Wintry Heart : Chapter 2
[Fic] Wintry Heart : Chapter 3
[Fic] Wintry Heart : Chapter 4
[Fic] Wintry Heart : Chapter 5
[Fic] Wintry Heart : Chapter 6

ผ่านมาสองวันแล้วที่จียงนอนสำออยอยู่ที่บ้านเฉยๆ

มันน่าเบื่อมากเลยนะ มากๆเลยด้วย เทมป์ หมอนั่นไปเรียน! แย่ที่สุด! หมอนั่นทิ้งเขาไว้คนเดียว! โฮฮฮฮ เศร้ากว่านี้ไม่มีแล้ว จียงไม่ค่อยหยุดเรียนเท่าไหร่ถ้าไม่จำเป็น และแน่นอนว่ากับการที่เขาต้องนอนอยู่บ้านคนเดียวแบบนี้ มันทำให้รู้สึกอยากไปโรงเรียนชะมัดยาด อีกเรื่องก็คือถ้าเกรดเขาไม่ดี ก็จะถูกป๊ากะม๊าลากกลับบ้านอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

"รายงานวิชาวิทย์...การบ้านเลขหน้า139 ทำหมดทุกข้อ....อ่อ เรียงความ เดธไลน์จันทร์หน้า มึงอย่าลืม.. เออ สรุป...."

"ไอ้ยองเบ! หยุดดด พอละ กุจะอ้วกอะ"

"เดี๋ยว! ยังไม่หมด! สรุปสังคมบทใหม่มาด้วยนะเว้ย"

"โอย....ปวด...ปวด..."

"ห๊ะ! ปวดแผลเหรอวะ!? ห่า! แฟนมึงฆ่ากูแน่!"

"ปวด....ตับ ได้ยินการบ้านแล้วปวดตับอะ มาเยี่ยมหรือมาทำให้กูเป็นหนักกว่าเดิมเนี่ย!! แง้~"

ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงบนงึมงำอย่างหมดหวังในชีวิต ทงยองเบ แม่งรักเพื่อนมาก อุตส่าห์มาเยี่ยมควอนจียงถึงที่ห้อง และก็ชวนการบ้านมาเยี่ยมเป็นเพื่อนด้วย พามาทำไมวะ มึงมาคนเดียวก็เกินพอ..โฮฮฮ

"แผลก็ไม่เยอะนี่หว่า ไปเรียนได้แล้วมั้ง"

"แผลกายไม่เยอะ แต่แผลใจรักษานานเว้ย กูยังสะเทือนใจกับเหตุการณ์นั้นอยู่ เข้าใจป่ะ"

"จียง....ไม่มีมึงกูเหงามากนะ"

"อย่ามาพูดชวนอ้วกหากมึงไม่มีคนลอกเลข..."

"ชิ(ทำเป็นรู้ทัน) เอาเหอะ แต่ไปได้ก็ดี จะสอบปลายภาคอยู่แล้ว"

"ขากูพิการไปละ"

"ให้แฟนมึงอุ้มก็จบ"

"มีแต่จะเหยียบซ้ำอะดิ้~"

ดูเหมือนร่างกายเจ็บออดๆแอดๆก็จริง แต่ก็ดูจียงแฮปปี้ดีนี่ ก็แน่ล่ะ ยังไงเขาก็เชื่อว่าการที่มีไอ้ซุปเปอร์โหดนั่นอยู่ใกล้ๆหมอนี่ตลอดเวลา ก็ทำให้จียงยิ้มได้ มันอาจจะดูพิสดารไปซะหน่อย แต่ก็ดีแล้วล่ะ

อาจจะแปลกไปหน่อยที่ยองเบต้องมานั่งแคร์ความรู้สึกของจียงที่เป็นแค่เพื่อนกันขนาดนี้ อืม...อาจจะเพราะ...หน้าที่เขาอย่างเดียวคือการทำให้จียงมีความสุข

...ภายใต้คำสั่งของคุณนายควอน

.

.

ซึงฮยอนกำลังไปหาซื้อของกินมาให้คนสำออย จียงกลายเป็นคนขี้อ้อนเต็มตัวไปแล้ว โทรหาทุกคาบพัก คาบว่าง พอจะวางก็ทำเสียงเล็กเสียงน้อยเหมือนจะร้องไห้ แบบนั้นใครจะวางลงกัน เอาน่า เอาเป็นว่ารู้กันว่าจียงอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก เป็นคนจำพวกที่อาจจะเหงาตายได้หากไม่มีใครมารับฟังสิ่งที่มันอยากจะพูด

 
มือเรียวหยิบอาหารกึ่งสำเร็จรูปทั้งโจ๊กทั้งมาม่าโยนใส่รถเข็นอย่างไม่คิดที่จะดูยี่ห้อ เอ่อ ก็รู้ว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ใครจะมานั่งทำให้กินกันเล่า ต้องให้เขาเข้าตลาดซื้อหมูซื้อผัก ไปทำข้าวผัดให้กินหรือไง มันไม่เวิร์คเท่าไหร่ และจียงเข้าครัวไปทำกินเองไม่ไหวหรอกนะ อย่างน้อยๆ เขาก็เลือกที่จะหยิบพวกขนมปังไปตุนไว้เยอะๆเหมือนกัน

"เฮ้!! น้องชาย! กินแต่ของแบบนั้นจะเติบโตได้ไงกันเล่า~"

เสียงกวนประสาท

เสียงผู้หญิง

หันไปไม่เจอใคร หากแต่ก้มหัวลงมานิดนึงถึงได้เห็นยัยเตี้ยฮเยยุน ยืนเท้าสะเอวยิ้มหวานแม่งๆมาให้ ไม่แปลกใจที่หล่อนตามหาตัวเขาเจอ แต่แปลกใจที่ว่าหล่อนตามหาเขาทำไมมากกว่า แล้วก็ยิ้มบ้าๆนั่นอีก

"มาทำไมเนี่ย วุ่นวาย"

"วะ! พี่สาวกำลังแนะนำสิ่งที่ดีนะซึงฮยอน นายต้องให้แฟนนายกินผักเยอะๆ นมๆเยอะๆ แล้วก็เนื้อสัตว์เยอะๆ ไม่ใช่ให้กินแต่ของแบบนี้ ขุนให้อ้วนน่ะทำเป็นมั้ย ตัวผอมขนาดนั้น" ไม่พูดเปล่า มือเล็กจับอาหารสำเร็จรูปในรถเข็นเก็บเข้าที่อย่างถือสา

"ทำอะไรน่ะพี่"

"ไม่ได้ทำอะไร ฉันน่ะ กำลังทำให้นายมีความสุขไง"

"อาการผีบ้ากำเริบรึไง ไปกินยาไป"

"วุ้ย ไอ้น้องเวรนี่" พี่สาวขมวดคิ้ว เท้าสะเอวมองหน้าไอ้น้องชายที่ทำหน้านิ่งหน้าตายได้อย่างน่าหงุดหงิดเป็นที่สุด เบื่อนัก ไอ้สายตาเชือดเฉือน "เออ โอเค เข้าเรื่องก็ได้ แม่อาการกำเริบ เลยไม่กลับมาเกาหลีแล้ว"

"...หนักมากรึเปล่า?" ซึงฮยอนละสายตาจากชั้นวางของมาสบตาหญิงสาว เสียงเนิบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยอย่างแน่นอน ฮเยยุนรู้ดี

"ไม่หรอก...แต่เสี่ยงถ้าจะขึ้นเครื่องบิน เพราะงั้น...อะแฮ่ม..."

"อย่าลีลาน่า"

"ฮึ้ย~ ฉันแค่จะมาบอกว่า แกก็ยังไม่ต้องเลิกกับแฟนแกก็ด้ายย แบบ...นะ ถ้าแกมีความสุขกับตรงนี้ ฉันก็ดีใจ และแม่ก็ดีใจแหละ"

"อะไรน่ะ ก็ต้องแหงอยู่แล้ว ถึงแม่มาฉันก็ไม่เลิก"

"......"

ปกติฮเยยุนต้องสวนกลับมาทันควันสิว่า 'ยังไงก็ต้องเลิก!' แบบนี้มันแปลกๆ คนเป็นน้องชายจึงหันไปมองพี่สาวอีกรอบ คำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยินเลย จากผู้หญิงหัวรั้นคนนี้

"ตามใจแก"

"......."

"ตามใจแล้ว ก็เตรียมใจไว้กับอะไรหลายๆอย่างด้วยละกัน"

"....ขอบคุณ"

"......."

"มีอะไรก็พูดมาเหอะ ท่าทางแบบนี้เห็นแล้วรำคาญลูกตา"

"ซึงฮยอน...แม่น่ะ...เป็นหนักเกินกว่าจะกลับมาที่เกาหลีได้แล้วล่ะ"

"งั้นเหรอ...."

ซึงฮยอนรู้ดี รู้มาตลอด รู้ในเหตุผลที่แม่อยากกลับมาอยู่ที่นี้แม้อาการจะไม่ค่อยดี แต่ยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย และเป็นผู้ชายที่แข็งกร้าวเกินกว่าจะแสดงออกว่ารักได้ชัดเจนเหมือนพี่ฮเยยุน เวลาที่พวกเขาได้อยู่กับแม่มันมีไม่ค่อยเยอะนักหรอก เพราะงั้นเขาก็เต็มใจที่จะทำตามคำขอร้องของแม่ทุกอย่างอยู่แล้ว ขอเพียงเอ่ยปากบอกเขา

"เอาน่า แม่ยังอยู่กับเราอีกนานนั่นแหละ แค่เจ็บๆออดๆแอดๆเหมือนทุกที"

เชวซึงฮยอนได้แต่คิดว่ายัยพี่บ้านี่มันปากดีเหลือเกินนะ หน้าตาสวยหวาน แต่วาจาห้าวงี้ถึงได้หาแฟนไม่ได้ สมน้ำหน้าจริงๆ

"......"

"เทมป์~! นายอย่าเงียบแบบนี้ซี่"

"ใครอนุญาติให้เรียกชื่อฉันแบบนั้น"

ฮเยยุนรู้กระทั่งชื่อที่จียงเรียกเขา เธอไม่ธรรมดาจริงๆ เขาหมายถึงไอ้พวกบอดี้การ์ดและนักสืบทั้งหลายของหล่อนนั่นแหละ พวกที่กำลังยืนแฝงอยู่ทั่วซุปเปอร์มาร์เก็ตนี้ ไม่รู้เป็นโรคอะไรฮเยยุนถึงได้ขาดคนพวกนี้ไม่ได้เนี่ย พกมาทีสี่ห้าคน แต่งตัวสูทดำซะเด่นเชียว กลัวคนไม่รู้รึไงว่าเป็นบอดี้การ์ดน่ะฮะ

ป้านี่มันบ้าเข้าเส้น

"หวงเหลือเกินนะ~! ฉันก็เพิ่งรู้นี่แหละว่าน้องชายฉันมีชื่อเล่นอีกชื่อด้วย"

"ยุ่งน่า"

"เทมป์คุงง ฝากบอกจียงด้วยน้า พี่สาวขอโทษที่พูดจาทำร้ายจิตใจอ่า"

พูดพลางเดินเข้ามาเกาะแขนเขย่าง้องแง้งๆ น่ารำคาญจริงๆเว้ย ซึงฮยอนแค่ทิ้งหางตามามอง ผลักหัวไอ้พี่ตัวเล็กสักทีแล้วทำท่าจะเดินหนีไปที่ไหนก็ได้ที่ไกลๆจากหล่อน

"ไปบอกเอง"

"แต่มันเสียฟอร์มมม~~ แกก็รู้~~"

ซึงฮยอนไม่สนอะไรทั้งนั้นอีกแล้ว เขาเดินไปหยิบนมหลายแพ็คยัดลงรถเข็น หยิบขนม น้ำ ทุกอย่างที่กินได้ ในขณะที่เชวฮเยยุนก็ยังไม่เลิกล้มพยายามที่จะขอร้องให้น้องชายคนโตช่วยไปขอโทษจียงสักที

เวลาเดียวกับที่ซึงฮยอนกำลังยังคงวุ่นวายกับยัยปลิงข้างๆ เสียงคุ้นหูประหนึ่งว่าได้เคยแลกหมัดกันมาหลายต่อหลายที ดังขึ้นอยู่แถวๆนี้แหละ

ซึงฮยอนกำลังเหมือนกับว่า....ได้ยินหมาเห่า

"ไง ซึงฮยอน มึงได้เมียใหม่แล้วเหรอว้า...."

'อก แทคยอน' เจ้าของเสียงหมาที่ซึงฮยอนกำลังนึกถึง

สองพี่น้องหันไปมองเจ้าของเสียงเป็นตาเดียว หนุ่มร่างสูงหน้าตากวนส้นกวนบาทา มันมากับลูกสมุนมันอีกสองคนตามสเต็ปเดิมเป๊ะๆที่ซึงฮยอนเคยเจอมา เบื่อ รำคาญ รู้ว่ามีเรื่องไปก็ไม่ได้อะไรหรอกกับไอ้นี่ แต่เพราะปากมันรนหาที่ตายขนาดนั้นเลยอดไม่ได้ที่จะสนองมันซะทุกที

"เมีย? มันพูดถึงใครน่ะ" พี่ฮเยยุนย่นหัวคิ้วอย่างงงๆ ก่อนจะเหมือนนึกขึ้นได้ แล้วชี้ไปที่หน้าตัวเอง หันมามองซึงฮยอนเหมือนต้องการคำตอบ น้องชายไม่ได้พูดอะไรนอกจากพยักหน้าส่งๆไป "ฉันเนี่ยนะเมียแก!!? ให้ตายเถอะ! ให้เป็นเมียแกฉันยอมสำลักน้ำลายตัวเองตาย!"

"อ้าว ไม่ใช่หรอกเหรอวะ โธ่~ กูก็นึกว่ามึงจะเลิกกับจียงแล้ว แหม...กูรอนานละนะเนี่ย"

"รอต่อไปจนมึงตายนั่นแหละ"

"ซึงฮยอน" เสียงเล็กสวนดุขึ้นมาขัดบทสนทนา ไอ้คนแปลกหน้าก็ปากหมา ไอ้น้องเวรก็ปากดี หาเรื่องเข้าตัวตลอด สมแล้วที่ได้โดนเล่นงานทุกวี่ทุกวันหน้าหล่อๆช้ำหมดแบบนี้ ชึ้ย~ เธอเป็นห่วง(หน้าตา)น้องมากนะเว้ย ทำไมหมอนี่ไม่รักษามรดกที่สืบต่อมาทางกรรมพันธ์เลยนะ

ซึงฮยอนเบนหน้าหนี อย่างน้อยเขาก็ไม่อยากมีเรื่องต่อหน้าพี่ฮเยยุน

"ฮู๊ว... สาวน้อย เป็นใครกันเนี่ย ไม่ใช่เมียมันแน่เร้อ? ดุทีเดียวไอ้กร๊วกนี่หงอเลยวุ้ย จ๊าบมาก~"

พี่สาวที่แสนดีกำลังมองอกแทคยอนตั้งแต่หัวจรดเท้า...กล้าใช้คำพูดแบบนั้นกับเธอและน้องชายเธอทายาทตระกูลเชวได้นะ กล้ามากเลยนะเนี่ย...

"นายไม่รู้จักฉันงั้นเหรอ?" ตาสวยเบิกโตขึ้นอีกนิดหน่อย

"ไม่อะ แต่เธอน่ารักดี มาอยู่กับฉันดีกว่านะ ^__^"

"เฮ้ย!!!"

ไอ้...ไอ้....ไอ้นี่มันเป็นใครวะ! มันไม่พูดเปล่า มันดึงข้อมือเล็กของเธอเข้าไปหาตัวเองเฉยเลย! ลูกกระจ๊อกทั้งสองคนของหมอนั่นล็อคแขนเธอไว้ทั้งสองข้าง ส่วนไอ้ตัวหัวหน้ากำลังทำหน้าหื่นกับเธอ(คิดเอง) ฮเยยุนตาโตกว่าเดิมอีกเท่านึงด้วยความตกใจ ม...ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับคุณหนูเชวอย่างเธอเลยนะ!

เดี๋ยวนะ แล้วนี่เธอมีน้องชายเอาไว้ทำสากกระเบืออะไรวะ! ฮเยยุนร้องเรียกซึงฮยอนให้มาช่วยตัวเองทันทีขณะที่รายนั้นยังคงเลือกซื้อของอยู่อย่างไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเลยสักนิด

"ซึงฮยอน! แกไม่เห็นเหรอว่าพี่กำลังถูกกระทำชำเรา"

"อย่าพูดให้เว่อร์หน่อยเลยน่า ก็ดูแลตัวเองไปเถอะ วันนี้ไม่มีอารมณ์ จียงรออยู่"

"ซ....ซึงฮย๊อนนนนน!"

กรีดร้องเสียงสูงจนทุกคนบนริเวณนั้นหันมามอง

นี่แกเห็นแฟนดีกว่าพี่ในไส้งั้นเรอะ!!

ฮเยยุนดิ้นแล้วดิ้นอีกก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุด แทคยอนมองผู้หญิงคนนี้ด้วยความงงงวย เขาคิดว่าเธอคงมีแรงไม่ถึงสิบนิวตันล่ะมั้ง หน้าตา....น่ารักเว่อร์ ยิ่งดวงตาที่กลมโตมากขนาดนั้น

เป็นจังหวะเดียวกับที่มือถือซึงฮยอนสั่นครืดในกระเป๋า เจ้าของเบอร์ทำให้ซึงฮยอนรู้สึกว่าตัวเองต้องออก ห่างๆไอ้แทคยอนให้ไกลที่สุดในตอนนี้ เขาโชว์ชื่อบนหน้าจอที่โชว์หลาให้พี่สาวดู 'แม่' นั่นคือสิ่งที่ฮเยยุนเห็น

"แม่โทรมา ฉันไปล่ะ ไอ้พวกบอดี้การ์ดพี่น่ะ มันคิดว่าพี่กำลังเล่นขายของอยู่กับคนแปลกหน้าหรือไง มีไว้ให้เปลืองตังค์ทำไมวะ..."

.

.

.

.

"ครับ"

"ซึงฮยอน...รู้แล้วใช่มั้ยว่าแม่กลับไปหาไม่ได้แล้วน่ะ" น้ำเสียงแสนเศร้า แต่ฟังดูหวานนุ่ม เป็นเสียงของแม่เขาเอง แม่ใจดีเสมอแหละ...

"ฮะ...รู้แล้ว"

"แม่คิดถึงลูก...จัง" คำพูดที่ติดจะสั่นเครือ ทำให้ซึงฮยอนหยุดเดินอย่างใจหาย แม่เป็นหนึ่งในคนที่เขาไม่ต้องการให้ร้องไห้มากที่สุด

"...ไว้รอให้ดีขึ้นแล้วก็กลับมาอยู่ด้วยกันสิฮะ แล้วผมจะไปอยู่ที่บ้านด้วยนะ"

"ลูกก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้"

".....ดูแลตัวเองนะแม่"

ไม่มีอะไรจะพูด กระทั่งกับแม่ตัวเองซึงฮยอนก็ไม่สามารถหาคำพูดที่ดีกว่านี้ได้แล้ว แม้ว่าจะไม่ได้คุยกันหลายเดือน ไม่ได้หมายความว่าจะทำให้ซึงฮยอนจะมีอะไรพูดมากไปกว่านี้เลย เขาเป็นคนพูดไม่เก่ง แม้จะรักยังไงก็ตาม

"........."

........

"ซึงฮยอน ....มาอยู่กับแม่ที่นี่เถอะนะ"

.

.

.

.

.

"นายนี่มันช้าาาา!! ยองเบกลับบ้านไปแล้ว!"

เจ้าของห้องเดินกระเพลกๆ ไปทางประตูที่เปิดออก พลางพูดง้องแง้งไปเรื่อยเปื่อย เทมป์กลับมาในสภาพที่แบกของเต็มไม้เต็มมือ จียงพยายามจะเข้าไปช่วยถือแต่ถูกปฏิเสธแล้วสั่งให้ไปนั่งที่โซฟาแทน ก่อนที่ซึงฮยอนจะวางของแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ใบหน้าดูเครียดกว่าปกติของซึงฮยอนทำให้จียงไม่สบายใจ

"จียง"

"หือ?"

".....กอดกัน"

ร่างเล็กคลี่ยิ้มกว้าง แล้วโผเข้ากอดอีกคนอย่างว่าง่าย ถึงแม้จะไม่รู้เหตุผลว่าทำไมก็ตาม นานๆทีหมอนั่นจะพูดแบบนั้นก่อนเชียวนะ! เอ่อ.. แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจียงพูดบ่อยหรอกนะ คือยังไงดีล่ะ... แหม ทำไมเขาต้องเล่าให้ฟังด้วยวะเนี่ย คือบางทีน่ะนะ อยากกอดก็กอดเลย ต้องมาขอทำไมเล่า...

ซึงฮยอนแปลกไปนิดหน่อย ตรงที่ปกติเวลากอดกันหมอนั่นอาจจะแค่ลูบหัวลูบหลังเบาๆ มันขี้เก๊กน่ะ... แต่วันนี้รู้สึกได้ถึงอ้อมแขนที่โอบรัดตอบกลับมา ใบหน้าคมซบลงที่ไหล่บางอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นเท่าไหร่ ทำให้จียงยกยิ้มกว้างขึ้นไปอีก กอดคนตรงหน้าแน่นขึ้นไปอีก

....เทมป์น่ารัก เพราะงี้เลยรัก

"ยังเจ็บแผลอยู่รึเปล่า"

"ไม่ละ แต่เจ็บข้อเท้าอยู่"

"งั้นก็อย่าเดินไปไหนมาไหนบ่อยแบบนี้ มันจะอักเสบ" ค่อยๆยกมือขึ้นยีหัวทุยๆที่สั่นไปสั่นมาอยู่ตรงบ่าพลางกดให้แนบชิดกว่าเดิม

"รู้แล้วน่า นายพูดงี้เป็นพันครั้งแล้วนะ~"

"ก็ดื้อนักนี่"

"ตัวนายอุ่นจริงๆแหละ ฉันน่ะ ชอบ....กอดนาย"

"เหมือนกัน"

ใบหน้าเริ่มร้อนฉ่า แต่ก็ยิ้มอยู่ดี

"......หน้าหนาวปีนี้ยาวดีเนอะ"

"อือ"

ซึงฮยอนกำลังรู้สึกว่าเขาเพิ่งรับรู้อะไรบางอย่างที่ดูเย็นชาต่อหัวใจเขาเหลือเกินมาเมื่อครู่นี้ แต่ทว่าจียงกำลังทำลายเกร็ดน้ำแข็งที่เกาะในใจเขาลงเรื่อยๆ จนมันอุ่น...

และกลับมาเต้นในจังหวะที่ปกติ

TBC
Author's Note: อีกสักรอบ

แทคคุง เป็นความชอบส่วนตัวคนแต่งทั้งสิ้น ไม่มีอะไรเกินกว่านั้น
5555555555555555555555555555555

ถ้าเปลี่ยนขนาดแล้วอ่านยากกว่าเดิมบอกน๊า

เออ ที่ถามว่า 6.3 ทำไมต้อง .3
มันมีเหตุผลอะไรรึเปล่า? ตอบว่า ไม่มีจ้ะ ห้าห้าห้า
(ไม่มีจริงๆนะ = =)


ไม่มีฟิควาเลนไทน์น้า ฮ๊า
(จริงๆเรื่องนี้ไม่คิดว่าจะยาวมาถึงวาเลนไทน์นะฮ๊า นี่มันอาร๊าย....)
ยังไงก็ Happy Valentine's Day ทุกคนด้วยนะ
ถึงมันจะเป็นวันปกติธรรมดา แต่ก็เป็นผลต่อจิตใจเหมือนกันแหละ
มันจะมีความรู้สึกว่าวันนี้มันเต็มไปด้วยรักว่ะ!
ยิ้มให้ได้ทั้งวันนะ!!