Head and Thinkin Cold , Heart hot

Title: Wintry Heart
Chapter : 6
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13

Author's Note:
ไม่จบไม่สิ้นวุ้ย~


Previous Chapter :
[Fic] Wintry Heart : Chapter 1
[Fic] Wintry Heart : Chapter 2
[Fic] Wintry Heart : Chapter 3
[Fic] Wintry Heart : Chapter 4
[Fic] Wintry Heart : Chapter 5

+

+

"ด...เดี๋ยวก่อน นายจะบอกพี่ว่าคนที่พี่เจอเมื่อเย็นคือแฟนไอ้ซึงฮยอนงั้นเรอะ!?"

"ผมไม่คิดว่าพี่จะลืม จียงน่ารักจะตายไป"

"ซึงริ แกด่าพี่โง่ใช่มั้ยห๊ะ!"

"เปล่า.. .พี่อย่าทำอะไรจียงเลยนะฮะ"

เสียงขอร้องของน้องชายที่เธอรักมากไม่น้อยไปกว่าอีกคน ทำให้จิตใจที่กำลังโมโหจัดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองซื่อบื้อ พยายามที่จะผ่อนคลายลง

ควอนจียง...แฟนไอ้ซึงฮยอน ไอ้น้องนรก ชิ คิดว่าเธออยากจะไปวุ่นวายกับสองคนนั้นนักรึไง แล้วนี่อะไร ไอ้ซึงริก็รู้จักงั้นเหรอ บ้าชะมัด

"พวกนั้นต้องเลิกกัน...ภายในพรุ่งนี้ อะ ไม่สิ วันนี้นี่แหละ"

"พี่จะทำร้ายหัวใจสองดวงงั้นเหรอ?"

ซึงริไม่กล้าพูดว่ามันเป็นสามดวงต่างหากถ้านับรวมเขาที่ต้องทนเห็นจียงเจ็บด้วยน่ะนะ

"ซึงริ ทำไมไม่เข้าใจ สองคนนั้นแค่รักฉาบฉวย เชื่อพี่มั้ย? หัวใจสองดวงแลกกับหัวใจของแม่แก แกจะเลือกอะไร"

"มันไม่เกี่ยวกันนี่ฮะ" เขาเริ่มจะฉุนเล็กๆ ทำไมพี่สาวเขาถึงได้หยาบกระด้างกับเรื่องความรักนักนะ "ผมคิดว่าแม่ไม่ตายหรอก ถึงจะรู้ว่าสองคนนั้นเป็นแฟนกัน แต่ถ้าพวกเขาเลิกกัน น้องชายของพี่ก็คงเป็นฝ่ายตายเอง"

อย่างน้อยก็เขาคนนึงล่ะ ไม่อยากนึกภาพตอนจียงเลิกกับพี่ซึงฮยอนหรอกนะ และพี่ซึงฮยอน ก็คงจะเจ็บมากๆเหมือนกัน

"แกคิดว่าแม่จะรู้สึกยังไงที่รู้ว่าลูกตัวเองเป็นเกย์ เฮอะ! แกเองก็เป็น ก็อ้างได้นี่หว่า"

"ไม่ใช่เกย์....พี่สาว ถึงพี่ซึงฮยอนจะรักจียง แต่ไม่ได้หมายความรักผู้ชายทุกคน ผมก็เหมือนกัน"

"โอ๊ย!! ฉันปวดกบาล! ชอบผู้ชายแต่ไม่ใช่เกย์ นั่นมันเรื่องอะไรกันน่ะ แกจะบอกว่าตัวเองเป็นพวกไบเซ็กชวล?"

"ไม่ใช่! พี่ฮะ! หัวใจของคนๆนึงรักได้แค่คนเดียวเท่านั้น พี่ซึงฮยอนเลือกที่จะรักจียง"

"แต่หัวใจของคนเป็นแม่ รักพวกแกทุกคน"

"พี่ฮะ...."

เด็กหนุ่มเริ่มเหนื่อยอ่อนที่จะพูด ฮเยยุนยกน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะเรียกพนักงานบริการมาเช็คบิลภายในร้านอาหารเจ้าประจำ พี่ฮเยยุนเหมือนพี่ซึงฮยอนตรงที่แข็งกระด้างไปซะทุกอย่าง ยึดมั่นเพียงแต่ความคิดของตัวเอง แต่ซึงริเหมือนซึงฮยอนตรงที่ละเอียดอ่อนกับหัวใจตัวเองเหนือสิ่งอื่นใด

"แม่ไม่เป็นอะไรหรอก เชื่อผมเถอะ พี่ซึงฮยอนก็พูดแบบนี้"

"พวกแกก็เหมือนกันทั้งคู่"

"พี่น่ะ เลิกคิดที่จะไปทำให้สองคนนั้นแยกจากกันได้แล้ว มันไม่ได้ผลหรอก เขารักกัน ผมไม่อยากให้พี่ซึงฮยอนเดือดดาลนะ"

"วันที่แม่กลับมา แม่ต้องภูมิใจในตัวพวกเราสามคนหลังจากไม่เจอกันหลายปี"

"...แม่จะภูมิใจในตัวจียงด้วย"

"ซึงริ...แกมันดื้อเหมือนซึงฮยอน"

"อย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลยนะ ผมขอร้องล่ะ"

"........"

"........"

ฮเยยุนรับเครดิตการ์ดคืนมาจากพนักงานบริการ สบตาที่คมเข้มสมกับเป็นหนึ่งในตระกูลของน้องชายคนละแม่ ก่อนจะลุกขึ้นสะพายกระเป๋าใบหรูของเธอ เตรียมออกจากร้าน

"คิดดูก่อน"

.

.

.

"โอ๊ย!!~ ฉันเจ็บนะว้อยยยย!!" เสียงสูงตะโกนใส่ไอ้บ้าหน้าโหดที่โยนเขาลงมาจากหลัง ข้อเท้าบวมๆ ถูกกระแทกกับโซฟาจนน้ำตาจียงแทบจะไหล มันเจ็บมากจริงๆนะเนี่ย!!

"แล้วทำไมไม่ยอมดูแลตัวเองดีๆ"

"ก็คนที่ดูแลอยู่ดีๆ มันวิ่งหนีไปต่อหน้าต่อตาน่ะสิ"

ทำปากยื่นใส่ไอ้คนที่ผิดเต็มๆ (คิดเอง) อย่างซึงฮยอน ถึงหน้าตาหมอนั่นจะดูไม่สนใจ แต่ก็รู้ว่าซึงฮยอนก็รู้สึกผิดเหมือนกันแหละ..... แต่ที่จียงเข้าใจผิดคือซึงฮยอนไม่ใช่แค่รู้สึกผิด เขาอยากระเบิดตัวเองตายไปเลยด้วยซ้ำ

ร่างโปร่งใช้มือเล็กนวดคลึงบริเวณข้อเท้าในระหว่างที่ไอ้คนผิดเดินหนีหายไปอีกแล้ว รอยช้ำรอยถลอกเต็มหน้าเต็มตัวสู้ไม่ได้เลยกับข้อเท้าที่บวมเป่งตอนนี้ เขาต้องไปโรงเรียนไม่ได้หลายวันแน่ๆ เพราะงั้น...เทมป์ก็ต้องไปไม่ได้เหมือนกัน...ก็ต้องมาดูแลกันไม่ใช่รึไง

ไอ้เถื่อนโผล่มาพร้อมกับกล่องยาที่ปกติเขาต้องใช้มันจัดการกับแผลบนหน้าหมอนั่น แต่ตอนนี้มันไม่ใช่โพสิชั่นนั้นแล้ว จียงยิ้มคิกคักที่เห็นคนอย่างเทมป์กับกล่องแบบนั้น

"ยิ้มอะไร?"

"นายฮาดี ^__^"

"กวน..." ผลักเข้ามาที่หัวกลมๆจนจียงหน้าเบ้...มันโดนแผล "เจ็บตรงไหน"

"ทุกที่ เห็นเป็นตรงไหนก็ตรงนั้นแหละ"

กวนประสาทต่อไป หากแต่ซึงฮยอนเลิกที่จะสนใจซะแล้ว เขาจ้องมองไปที่แอลกอฮอล์สีฟ้าใสซึ่งอีกคนชอบเอามาจิ้มที่แผลเขาแรงๆนั่นแหละ

"อ๊ากกกกกกก!!! เทมป์! นายจะฆ่าฉันใช่มั้ยเนี่ย!!?" จียงแหกปากดังลั่นทันทีที่ซึงฮยอนแตกสำลีชุปแอลกอฮอลเข้าที่หางคิ้ว น้ำตาปริ่มจะไหล โฮฮฮ...ม...มัน มันแสบ!! แสบโคตรด้วย!

"ร้องโวยวายทำไมเนี่ย ปกตินายทำแบบนี้กับฉันฉันยังไม่ร้องสักแอะ"

"ผิวนายมันหนานี่หว่า!"

"แล้วเข้าใจรึยังว่ามันเจ็บ ทีหลังก็เบามือกับฉันบ้าง"

"โอ๊ย! เบาๆได้มั้ยเนี่ย..."

คิ้วเรียวขมวดมุ่น หน้าเล็กขยับหนีตามสัญชาติญาณทุกทีที่สำลีเข้ามาใกล้ๆหน้า รู้อยู่ว่าซึงฮยอนคงเบามือของมันที่สุดแล้วแต่ก็ยังเจ็บมากๆอยู่ดีให้ตายสิวะ พลาสเตอร์ยาถูกแปะเข้าที่หน้าทีละอันจนเต็มไปหมด รวมถึงทั้งตามแขนขาด้วย

"เทมป์...นายอย่าไปมีเรื่องกับใครอีกนะ มันเจ็บจะตาย เวลาเป็นแผล" คนที่กำลังเก็บของใส่กล่องยาอยู่เหลือบหางตามามองแล้วก็เบนกลับไป นี่แหละที่ทำให้มันต้องโดนหาเรื่องทุกๆวัน ไอ้สายตาล่อตีนนั่นแหละ!

"ก็ผิวฉันหนา ผิวนายบางเองต่างหาก"

"ถึงงั้นก็ไม่ดี..."

"ยังเจ็บอยู่มั้ย"

"มากอะ"

ได้ทีก็อ้อนใหญ่

ริมฝีปากอุ่นลากผ่านแผ่วเบา หางคิ้ว...โหนกแก้ม... ริมฝีปาก... ใบหน้าจียงร้อนผะผ่าว ร้อนจี๊ด จนร้อนแดงฉ่าไปหมด ซึงฮยอนกำลังทำให้เขารู้สึกหายเจ็บแผล แต่จะกลายเป็นหายใจติดขัดแทน จียงหลับตาปี๋ รอยจูบเบาๆที่แผลทำให้จียงรู้สึกกำลังจะลอยไปเลย  ไม่หลบ ไม่ผลัก ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น ชอบที่เทมป์เอาใจแบบนี้... รูปปากหยุดที่มุมปากด้านซ้าย ก่อนจะเลื่อนสัมผัสปากเล็กบางเบา

"ฉัน...ไม่น่ารีบแปะพลาสเตอร์ให้นายเลย"

"....."

"มันเกะกะ"

ปากประกบปาก จูบที่อาจจะบ่อยเกินไปรึเปล่าสำหรับช่วงนี้ แต่มันใช่เรื่องที่ควรกังวลซะที่ไหน ดีปคิส...ให้ตาย จียงคงกำลังละลายหายไปจากตรงนี้ หรือไม่ก็เขากำลังถูกกินในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ร่างกายที่เริ่มเบียดเข้าหากัน จียงกำลังถูกไล่บี้  ซึงฮยอนรู้ดีว่าควรจะทำยังไงให้จียงลืมความเจ็บทั้งหลาย นิโคตินแค่เบาบาง จากคนตัวสูง เขาไม่ชอบเท่าไหร่ แต่เอาเถอะ....สำหรับวันนี้มันก็หวานดี

ผละออกจากกันเชื่องช้า...ช้าเกินไป ช้าจนซึงฮยอนก็ประกบไปใหม่อีกรอบ แต่เสียงโวยวายอือออของจียงทำให้เขาต้องผละออกจริงๆ

"เบาๆเด่ มันเจ็บบบบ!"

"มันใช่เรื่องที่ฉันควบคุมได้งั้นเหรอ?"

กวน-โอ๊ย!!

"เออ แล้ว...บุหรี่ สูบอีกทำไม"

"คิดถึงมันมั้ง"

"เทมป์~!" เรียกชื่อเสียงสูง หน้าง้ำหน้างอ แต่อย่างว่า ซึงฮยอนก็ไม่สนใจอีกนั่นแหละ

"ตอนนายอยู่ฉันก็ไม่สูบหรอก"

"ตอนไม่อยู่ก็ห้ามสูบ! อย่าให้ได้เห็นว่าใช้ไอ้นี่จุดนะ"

มือขาวดึงโซ่เงินที่คล้องคอซึงฮยอนอยู่ออกมา แล้วกระชากมันแรงๆอย่างหมั่นไส้จนคอคนใส่ต้องโน้มเอียงตาม มีไฟแช็กสีเงินเป็นจี้...ก็ยังคงอยู่ บอกไม่ได้ว่าใครเป็นฝ่ายขอให้ใส่ไว้ จียงอยากให้ใส่ หรือเทมป์อยากใส่เอง จะยังไงก็ตาม จียงไม่ได้คาดหวังให้มันมีไว้เพื่อจุดบุหรี่ให้หมอนี่สูบนะเฟ้ย!!

"ของรักของหวงของฉัน...ฮืออ นายรู้มั้ยว่าฉันซื้อมาจากอังกฤษตอนอายุ 13 และพกไว้ตลอดเผื่อว่าวันนึงจะสูบบุหรี่ได้"

"นี่นายเสียเด็กตั้งแต่เอ๊าะเลยนี่หว่า"

"แน่ล่ะ! สำหรับคนที่อยู่ในกรอบตลอดเวลาอย่างฉัน คนสูบบุหรี่มันเท่...ฉันหมายถึงดูเป็นคนที่มีอิสระดี แต่ก็งั้นแหละ ไม่ว่ายังไงฉันก็แพ้กลิ่นบุหรี่ไม่หาย"

"ดีแล้ว ไม่ต้องอยากสูบร็อก มันไม่ดีเท่าไหร่"

"ไปพูดให้ตัวเองฟังไป๊!!"

นั่นคือบทสนทนาที่ต้องเกิดประจำเกือบทุกวันในห้องนี้ จียงมักจะชวนคุยเรื่อยเปื่อย พูดเรื่อยเปื่อย ไร้สาระบ้างอะไรบ้าง ถึงเทมป์จะไม่ค่อยพูดแต่อย่างน้อยก็ไม่ทำให้จียงเหงาแหละ เขารู้ว่าซึงฮยอนไม่ชอบพูดชอบจา แต่ก็คอยรับฟังและตอบรับคำพูดของเขานะ นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว จียงยังนึกไม่ออกว่าถ้าเขาต้องอยู่บนคอนโดกว้างๆนี่เพียงคนเดียวโดยไม่มีซึงฮยอน จะเป็นยังไง?

แต่แน่นอนอยู่แล้วมันไม่เกิดขึ้นหรอก ไอ้เรื่องที่ว่าเขาต้องขาดหมอนี่ไปน่ะ

"แม่นายจะกลับมาเมื่อไหร่"

ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่ดีที่จียงชวนคุยเรื่องนี้ แต่บางทีเขาก็อยากให้ซึงฮยอนพูดอะไรให้เขาฟังบ้าง สักนิดก็ยังดีน่า ไม่ได้คาดหวังอะไรหรอกนะ ถึงไม่พูด...ก็ไม่เป็นไร

"...รู้ด้วยเหรอ"

"นิดหน่อย อย่างน้อยซึงริก็พูดเก่งกว่านาย"

"อาทิตย์หน้า วันวาเลนไทน์มั้ง"

"งั้นเหรอ..."

วันนั้นมัน.......

"ฉันถามเล่นๆนะ เราคงไม่ต้องเลิกกันหรอกใช่มั้ย มันไม่ใช่ฤกษ์ที่ดีเลย เฮ้ย นี่ฉันถามเล่นๆนะ" เสียงที่ปรับให้เริงร่าและดูปกติที่สุดดูจะไม่ค่อยเนียนสักเท่าไหร่

"ถ้าพูดเรื่องนี้แล้วนายร้องไห้ฉันจะตีนาย"

"ไม่หรอกน่าาา"

"แม่ฉันเป็นโรคหัวใจ พี่ฮเยยุนบอกว่าท่านคงรับไม่ได้ถ้าฉันชอบนาย"

"......."

"เรี่องมีแค่นั้นแหละ... แต่ยังไงแม่ก็ไม่มีวันตายง่ายๆหรอก ยัยเปี๊ยกฮเยยุนมันประสาท สั่งให้เราเลิกกัน ปล่อยให้หล่อนบ้าไปคนเดียวเหอะ"

"อย่าประมาทสิ"

ควอนจียงกำลังคิดถึงพ่อ แม่ และพี่สาวที่อยู่บ้านที่โซล สังคมไฮโซกับธุรกิจร้อยล้าน แลดูดีเนอะ แต่เขาไม่ค่อยชอบอะไรแบบนั้น ไม่ชอบมากๆเลยแหละ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขามาสอบเข้าม.ปลายไกลถึงเมืองนี้ ไม่ต้องสืบว่าพ่อแม่เขาด่าเขายังไงบ้างเมื่อรู้เรื่อง แต่ไม่ใช่เรื่องที่ควรสนใจเท่าไหร่หรอก

"แม่ต้องมีแรงมาบ่นให้ฉันฟังอีกอยู่แล้ว แน่นอนว่า..." ดวงตาคมจัดสบกับตาใสแป๋วของจียง หน้าตาหมอนี่มันตายมาก ให้ดิ้นตาย "นายน่ารัก แม่ชอบนายอยู่แล้ว"

"เอ่อ ช่วยชมฉันจากใจจริงทีเถอะ"

ขอร้องล่ะ ควอนจียงปวดไส้ติ่งกับการแสดงความรู้สึกของหมอนี่จริงๆ ต่อมการแสดงอารมณ์ของไอ้บ้านี่มันพิการรึไงวะ ขมวดคิ้วเล็กๆ ก่อนจะต้องเบิกตาโพลงเมื่อจู่ๆอีกคนก็ยื่นหน้ามาใกล้จนชิดกัน

"จียง....น่ารัก พอใจรึยัง"

พอใจไม่พอใจไม่รู้แหละ จียงขยับตัวไปชิดคนตรงหน้า ริมฝีกปากแตะกันอีกบางเบา แล้วเด้งออกมาก่อนจะยิ้มให้

"จี....ฉันเป็นผู้ชายที่ไม่ได้มีความอดทนสูงนักหรอกนะ"

นานๆทีหมอนี่จะเรียกเขาว่าจี

"ฉันก็เหมือนกัน"

"หมายความเราจะมีอะไรกันก็ได้งั้นสิ ฉันพร้อมเสมอนะ"

"ไม่ได้เฟ้ย!"

5 Feb

วันนี้อากาศหนาวดี
ในตอนเช้าน่ะ
แต่ก็อุ่นดีเหมือนกัน

Kwon ji yong

TBC
Author's Note: อีกสักรอบ

ตอนแรกจะให้จบภายในตอนนี้แหละ
แต่ไม่อยากให้เนื้อเรื่องมันเร่งไปกว่านี้ ใจเย็นน่า~

ขอบคุณคอมเม้นเหมือนเดิมนะค๊า
มันทำให้เรารู้สึกว่า เห้ย ยังมีคนอ่าน(ด้วยเหรอ)ว่ะ
กริ๊ว วววววววววววววววววววววววว
แฮปปี้เวลาอ่านเม้นทุกๆคนน๊า ทำความรู้จักได้*โบกมือ*