Head and Thinkin Cold , Heart hot

น่ารักบ้านแตก *จิกเสื้อ*

"พี่จียงฮะ พี่ท็อปบอกว่าไม่เอาอ่ะ"

"ช...ชึ้ย หยิ่งนักนะ"

สบถออกไปเบาๆ กับตัวเอง พลางรับแก้วกาแฟเย็นๆจากมือเด็กตัวน้อยตรงหน้ามาถือไว้ด้วยความไม่พอใจอย่างที่สุด ไม่พอใจมากๆ ไม่พอใจโคตรๆ แต่เอาเหอะ ตอนนี้เขากำลังอยู่ต่อหน้าเด็กน้อยที่น่ารัก เขาจะไม่โมโหร้อก~ ให้ตายสิ จียงไม่อยากให้ถึงปีใหม่เลย! ฮ้า! วันสิ้นปีของเขาที่ MBC ช่างมีความสุขที่สุดกับเด็กๆที่วิ่งเล่นไปมาทั่วห้องพักขณะที่ศิลปินอื่นแสดงอยู่ในตอนนี้น่ะนะ

"เอาเถอะ ขอบใจนะครับจองอุง อา~ จองอุงของพี่จียง~"

เด็กบ้าอะไร... น่าร้าก... ว่าแล้วจียงก็เข้าสวมกอดโนจองอุงอย่างแรง T__T น่ารักจังเลย ฮือ....จียงอยากมีน้องจัง! ถึงได้เอ็นดูซึงริเป็นพิเศษนั่นแหละ แต่พอมีเด็กที่น่ารักกว่าก็ต้องเล่นกันน้องมากกว่าเป็นธรรมดา~ ถ้าเขามีก็คงหน้าตาเหมือนน้องจองอุงที่ถูกเรียกว่า "มินิดราก้อน" นั่นแหละ  แต่ก็ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ เพราะจียงเห่อน้องเกินไปมั้ง เลยถูกไอ้กอลิล่านั่นโกรธเข้าให้ ชิ... อิจฉาเด็กก็เงี้ย หาที่ลงไม่ได้ก็มาลงด้วยการไม่คุยกับเค้านั่นแหละ ประสาท!!

ทีตัวเองนัวเนียกับซอนมีจนแม่งจะมีลูกมีหลานให้กูอุ้มอยู่อยู่แล้วจียงยังไม่ถือสาหาความอะไรเล้ย =____=^^ แค่รู้สึกเส้นเลือดปุดๆนิดๆหน่อยๆ แต่แหม...ไอ้พวกเรียกร้องความสนใจอย่างงี้มันน่ารำคาญจริงๆนะว่ามะ ให้จองอุงเอากาแฟไปให้ก็แล้ว เอาหนมไปให้ก็แล้ว ก็ยังไม่ยอมเอา หยิ่งจริงวุ้ยไอ้บ้านั่น แน่นอนว่าเขาก็ชักจะเริ่มหมดความอดทน

ก่อนน้องจองอุงจะขอตัวไปหาหม่าม้า จียงก็เอาตัวน้องมาหอมแก้มอีกที น่าร้าก...เป็นเห็ดด้วยแหละ~ น่ารักเหมือนต้นแบบนั่นแหละ คิก~ (ร...เริ่มเป็นเอามาก) อันที่จริงก็พอจะรู้อยู่ว่าเทมป์ไม่ชอบเด็กเท่าไหร่ ถึงได้เพิกเมินกับจองอุงขนาดนั้น ฮืออ น้ำตาจียงจะไหลพรากเป็นแม่น้ำฮันด้วยความสงสารน้อง!

"ใช่ซี้... กาแฟฉันไม่อร่อยเท่าแม่บ้านที่นี่ใช่มั้ยล่า"

อดไม่ได้หรอกที่จะแดกดัน พอเห็นเทมโปยืนเอ้อระเหยอยู่หน้าห้องแต่งตัว มือขวาถือแก้วกาแฟสีชมพูสด มือซ้ายล้วงกางเกง กับไอ้แว่นสีเหลืองนั่น แหม ฉันก็นึกว่ากำลังเที่ยวสวนสนุก!

"ไม่อยากรับของจากเด็ก"

คำแรกที่พูดในวันนี้ เสียงใหญ่เอ่ยตอบกลับห้วน อย่างที่คนฟังรู้ว่ากำลังโกรธ แต่คำตอบที่ตอบกลับมาทำเอาจียงเบิกตาโตมากกว่า

"ใจร้าย~!! น้องจองอุงออกจะหน้าเหมือนฉัน น่ารัก!"

มันกำลังบอกว่าตัวเองน่ารักใช่มั้ยเนี่ย =__=

"ก็พี่ไม่ชอบเด็ก"

"รู้อยู่น่า... ว่าแต่กาแฟนั่น...ฉันอุตส่าห์ชง...ให้เชียวนะ"

"ไม่เชื่อ -*- นายกำลังทำให้พี่รู้สึกเสียดาย และรู้สึกผิดใช่มั้ยล่ะ นายใช้วิธีนี้กับพี่ไม่ได้อีกต่อไปแล้วล่ะ"

"ฉัน ทำ จริง จริง พี่น่ะพลาดแล้ว ชาตินี้พี่ก็จะไม่มีวันที่ได้กินกาแฟฝีมือฉันอีก"

หน้าตาจริงจังของจียงเริ่มทำให้เขาหวั่นใจ =____= นี่เขาต้องมานั่งหวั่นใจกับเรื่องกาแฟถ้วยเล็กๆเนี่ยนะ โอ้ย...เครียด เชวซึงฮยอนโดนไล่ต้อนแล้ว โดนฝีปากจียงทำร้ายเข้าอีกแล้ว มันทำให้เขาผิดได้ทั้งที่เขาไม่ผิดเลยสักติ๊ด

จียงหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้หน้าห้อง หน้าตายังคงซีเรียส(กับกาแฟ)อยู่ เทมโปก็รู้อยู่ว่ามาง้อเขานั่นแหละ แต่ง้อดีๆ อ้อนดีๆ ไม่เป็นหรือไง ไหนเคยบอกว่าเอาใจแฟนเก่ง ภูมิใจนักภูมิใจหนากับเรื่องแบบนั้น แต่ตั้งแต่คบกันมาก็เห็นแต่เขาต้องเอาใจจียงลูกเดียว ไม่แฟร์สักนิด....คิดไปบ่นกับตัวเองไป ยังไงก็ตามเถอะ ไม่ว่าใครเห็นหน้าจียงแล้วก็โกรธไม่ลงหรอกน่า

"ถ้านายเอามาให้ก็จบแล้ว ให้เด็กเอามาให้ทำไมเล่า"

"เด็กที่ไหน น้องชื่อจองอุง"

ชิ...สรรพนามที่เทมโปใช้กับน้องของจียงช่างไม่น่ารักเอาซะเลย

"แต่มาอยากกินตอนนี้ก็ไม่ทันละ ฉันเทให้หมากินไปละ ตอนดึกๆจะได้เฝ้าบ้านได้ ไอ้คนแถวนี้แม่งหยิ่งเกิ๊นน"

"นายควรจะมาง้อพี่ซี่ไม่ใช่ว่ามากัดพี่น่ะ -*-"

อ๋อ ใช่ จียงก็ลืมไป...แหม ก็อดไม่ได้นี่หว่า เห็นแล้วคันปากยิกๆเหมือนเป็นภูมิแพ้ นึกขึ้นได้ถึงได้ล้วงมือเข้าไปในเป้ที่สะพายออกมาด้วย เล่นไม้ตาย! อาวุธกำลังสูงกำลังที่กำลังเผยร่างออกมาจากเป้ใบนั้นให้เทมโปรู้สึกว่า.....เอ่อ...กูจะรู้สึกอะไรได้อีกวะเนี่ย =___=

"เอากล้วยไปกินไป ..."

"จียง..."

"นี่ของนอกนะพี่ แพง เนื้อกล้วยนุ่มนิ่มมาก เชื่อ! ฉัน!"

"จียง......."

"กินซะสิ -*-"

เหมือนมันเกลียดกูมากเลยนะเนี่ย....
หน้าตาจียงจริงจังจริงๆนะ หน้านิ่งๆแล้วยื่นกล้วยมาให้เทมโปแบบนี้ เทมโปเริ่มรู้สึกว่าจียงต้องการจะง้อเขาด้วยวิธีนี้จริงๆแล้วแหละ = =

เทมโปไม่ได้โกรธจียงหรอก แต่ตลอดสามสี่วันที่ต้องซ้อมเต้นร่วมกับน้องๆมินิบิ๊กแบง จียงคุยกับเขาแทบนับคำได้แค่นั้นเอง ฮืออออ มันเป็นอารมณ์ที่อยากคุยเมื่อไหร่เขาถึงได้คุยด้วยน่ะ! ร้ายกาจ! ถึงเทมโปไม่ใช่คนที่พูดมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากคุยด้วย เขาก็แค่อยากให้จียงรับรู้ความรู้สึกของคนที่ถูกเมินบ้างแค่นั้น

แต่เอากล้วยมาล่อแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน... ที่จะหายงอนคงไม่ใช่เพราะว่าจียงเอากล้วยมาให้หรอก(อาจจะมีส่วนนิดๆ) แต่พอคิดถึงตอนที่หมอนี่หยิบกล้วยใส่กระเป๋าเพื่อมาง้อเขาแล้วฮาดี

จียง... น่ารัก

ไม่ค่อยแสดงออกหรอก แต่ก็น่ารัก

"จะเก็บไว้ขึ้นหิ้งละกัน"

"กิน!! เดี๋ยวมันเน่า มันแพง -*-"

"เข้าห้องเถอะน่า โบฮยองเรียกแล้ว"

มือใหญ่ที่ยื่นมาให้จับตรงหน้า ทำให้คนตัวเล็กในเสื้อสีชมพูจัดหัวเราะคิกๆคักๆกับตัวเอง กล้วยได้ผลวุ้ย...ทีหลังต้องซื้อมาเยอะๆ เอาไว้ง้อ~ 

"พี่จียง พี่ท็อปบอกว่ากินยาด้วยนะครับ พี่จียงตัวร้อน"

ทำไมมันไม่มาบอกเอง....

จะใช้เด็กทำไมวะเนี่ย กยองวอน มินิท็อป หน้าตาน่าร้ากกกก น่ารักทุกคนแหละสำหรับจียงน่ะ T^T ยิ่งเด็กซึงริน่ะ อื้อหือ ซึงฮยอนคนที่สาม โตขึ้นก็หน้าตาดีตามกลุ่มชนซึงฮยอนไปนั่นแหละ อีก 17 ปีมาคบกับพี่แล้วกันนะ(!!?? )

คำพูดของน้อง ทำให้เขายื่นมือขึ้นไปแตะหน้าผากตัวเองเบาๆ ร้อนเหรอ...ไม่รู้เหมือนกัน พี่เทมป์รู้ได้ไงล่ะ... ตอนที่จับมือกันเมื่อกี้น่ะเหรอ ขอบคุณที่เป็นห่วง แล้วทำไมตอนอยู่ด้วยกันถึงไม่ยอมบอกตั้งแต่ตอนนั้นกันเล่า

ไอ้พี่เทมป์...ขี้อาย กับเรื่องแบบนี้

"กยองวอน....บอกพี่ท็อปว่า กินกล้วยด้วยนะ แพง..."

"พี่จียง พี่ท็อปบอกว่าเก็บจมูกหน่อย มันบาน"

"(น้ำตาซึม)กยองวอน....บอกพี่ท็อปหน่อยว่า วางเค้กลงสักที มันบวม..."

"พี่จียง พี่ท็อปถามว่าอยากได้ บิ๊กอายมั้ย พี่ท็อปจะซื้อให้ฮะ"

"(น้ำตาไหลพราก)กยองวอน....ขอพี่กอดหน่อย T___T"

ฮืออออ.....ทำไมจียงต้องมารู้สึกแพ้กับอะไรแบบนี้ด้วยวะ... ควอนจียงรู้สึกเหมือนแข่งแร็ปแล้วแพ้ ชีวิตกูดูหมดสิ้นมาก ..ไอ้...ไอ้บ้าเทมป์!! อย่าให้เขาต้องด่านะเฟ้ย มันติดเรทเกินจะฝากฝังต่อไปกับเด็ก(?) ได้แต่เข่นเขี้ยวในใจ เมื่อกี้ยังดีๆกันอยู่เลย เขาไม่น่าไปกวนประสาทมันก่อน ฮือออ แต่แค่เตือนให้กินกล้วย จียงผิดตรงไหน เทมโปโหดร้าย! ย้ำข้อด้อยเขาทำไม! อย่าให้ได้ยินจากปากเชียวนะ พ่อจะสเปเชี่ยลสกายคิกทริปเปิ้ลสโลว์ใส่ซะเลยไอ้พวกที่พูดถึงเรื่องนี้ของเขาเนี่ย! -__-^^^^ (คนแต่งเริ่มเหงื่อแตกซิก)

คว้าตัวมินิท็อปมากอดไว้แน่น มองข้ามไหล่น้องไปก็เจอไอ้บิ๊กท็อป กำลังนั่งไขว่ห้างตักเค้กเข้าปากไม่เลิกซะที สบตากันไม่ทันไร จียงก็แยกเขี้ยวใส่ทันทีรายนั้นได้แต่ยิ้มคิกคักที่เห็นแล้วโมโหชะมัด!

"กยองวอน พี่ท็อปนิสัยดีรึเปล่า แกล้งกยองวอนรึเปล่า" ผละตัวออกจากน้องแล้วเอ่ยถาม...แต่เดี๋ยวก่อน ใครเมคอัพหน้าน้องกูเนี่ย จียงนึกว่าผีจีนเข้าสิงน้องเขาซะแล้ว =___=^

"ไม่หรอกฮะ พี่ท็อปแค่เงียบไปหน่อย... แต่ก็ถามผมบ่อยๆว่าพี่จียงน่ารักมั้ย"

"........"

"ถามทั้งวันเลยแหละ"

"แล้วกยองวอนตอบว่าไงล่ะ"

กลั้นใจถามทั้งที่ตอนนี้เหมือนหน้ากำลังเริ่มร้อน...ร้อนจนจะระเบิด

"น่ารักสิฮะ ตัวนิ้มนิ่ม กอดกันนะ!"

เจอเด็กขโมยกอดซะแล้ว จียงยิ้มแก้มแทบปริทันทีที่น้องกยองวอนกระโดดโผเข้ามากอดอีกรอบ คราวนี้ได้แต่ฝังหน้าลงที่บ่าเล็กๆของน้อง หน้าร้อนจัง ไม่อยากสบตาไอ้คนที่นั่งอยู่ฝั่งนู้นเลย ไอ้บ้าเอ๊ย... ถามอะไรน้องแบบนั้นนะ

รู้สึกถึงแรงสะกิดที่ด้านหลังถึงได้ปล่อยตัวน้องกยองวอน อา...จองอุงนั่นเอง จองอุงแก้มป่อง!

"จองอุง... กยองวอน... ไปบอกพี่ท็อปหน่อยว่า พี่จียงรักมาก นะ"

I said 'I love you'
and you? Tell me!