Head and Thinkin Cold , Heart hot

Title: Four Steps
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13

Author's Note: ค่อยๆอ่านนะ อย่างงนะคะ อย่างง (แอ๊ง)
เป็นเรื่องที่แต่งระหว่างกำลังหมดสิ้นแรงกาย
แต่ก็อยากแต่งฟิคนั่นแหละ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

อ่านกันใจเย็นๆ.... มันไม่มีอะไรหรอก ฮา.....
ไว้มีเวลา จะมารีไรท์...แอร๊งง

Step one : แรกพบ สบตา ....หาเรื่องกันรึไงวะไอ้ลิงนี่!!

ครั้งแรกที่ได้เห็น...เราเจอกันในห้องชมรมดนตรีสากล
หมอนั่นตัวเล็กนิดนึง... หน้ากลมๆ ตาก็ตี่
ถือทรัมเป็ดมาเป่าให้หนวกหูบ้าง วิ่งไปร้องเพลงไปบ้าง
เดินวนไปมาในห้องทั้งคาบ ทำตัววุ่นวาย
น่ารำคาญ

.

.

"นายอยู่เกรด 1 หรือ 2 น่ะ?"

"......."

เออะ!! นี่น่ะเหรอคำที่ใช้ทักกับคนที่เพิ่งพบกันครั้งแรก

ควอนจียงวัย 10 ขวบเท้าสะเอวเงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างหาเรื่อง อกผายไหล่ผึ่งจมูกเชิดขึ้นตามที่แม่สอนมาไม่มีผิดเพี้ยน นี่...แม่สอนมาว่าจะหาเรื่องใครทำท่านี้ไว้จะปลอดภัยเอย

เสียงที่ทุ้มเกินเด็กวัยเดียวกันทำให้จียงรู้สึกหงุดหงิดนิดๆ แม่ง..สูงกว่ากูแล้วเสือกหล่ออีก แฟร์มั้ยเนี่ยโลกใบนี้

เอาล่ะ เขาจะไม่คิดให้รู้สึกสงสารตัวเองไปมากกว่านี้หรอกนะ เสียงแหลมเล็กตะกวนสวนกลับไป

"อยู่เกรด 5 โว้ย!! เฮ้! หาเรื่องกันรึไงถึงได้มาทำหน้าลิงใส่แบบนี้น่ะหะ?"

คิ้วหนากระตุกขึ้น ตาคมมองกลับมาที่จียงอย่างเอาเรื่องไม่แพ้กัน แน่ะ...บอกว่าอย่ามาหล่อไง เขายิ่งขี้อิจฉาอยู่ด้วยนะเฟ้ย จึ๊ๆๆ

ตอนนั้น...ถ้าตัดเรื่องที่คนตรงหน้ามันหล่อกว่าตัวเองแล้วเนี่ย จียงได้แต่คิดว่าไอ้หมอนี่...หน้าลิงจิ๊บเป๋ง

หรือว่านี่จะเป็นสปีชีส์เก่าเก็บของมวลมนุษย์โลกที่ยังไม่สูญพันธ์วะ

"ไอ้เปี๊ยก"

"OoO!!"

ไอ้คนที่ยังไม่รู้ว่าแม่งชื่ออะไรด่าควอนจียงเว้ย!! อ๊ากกกกกกกกก!! ด่าได้เจ็บแสบมาก!! จียงโมโหแทบตัวลอย ด่าอะไรหรือจะเจ็บเท่าด่ากูเปี๊ยก!!

"ฉัน...ชเวซึงฮยอน เกรด 6 เป็นพี่นาย เคารพซะบ้าง"

"จึ๊! ไม่ได้ถาม ไม่ต้องสะเออะบอก แต่เพิ่งเคยเห็นหน้า เด็กใหม่อ่ะเด่ะ"

"เออ แล้วไง เปี๊ยกก็อยู่ส่วนเปี๊ยกไปไป๊ อ่อ เลิกทำตัววุ่นวายได้ละ เห็นแล้วรำคาญตา"

"ไอ้ซึงฮยอน!!"

เสียงแหลมตะโกนขึ้นทำเอาชเวซึงฮยอนรีบยกมือปิดหูแทบไม่ทัน เด็กบ้า...อะไรวะเนี่ย เด็กผู้ชายแน่เหรอวะ เสียงแม่งประหนึ่งตอนแม่มันท้องกินนกหวีดไปทั้งจราจร

"โวะ! ฉันเป็นพี่นายนะ!! เลิกแหกปากเด๊ะ"

"ไอ้....!!!"

ด่าไม่ออก ด่าไม่ออก หาคำด่าไม่ออก! แม่ง...จียงหงุดหงิด หงุดหงิด!!

ซึงฮยอนไม่ต่อล้อต่อเถียงอะไรต่อ ยกหูฟังเอ็มพีสามฉบับเด็กมีกะตังอายุอานาม 11 ขวบหาซื้อได้ขึ้นฟังข่มจียงซะดื้อๆ เออ รู้ว่าสูงกว่า(แค้น) หล่อกว่า(แค้นมาก) ดันรวยกว่าอีก ฮะฮึ้ย! ไอ้ชเวซึงฮยอนนี่มันเป็นใครวะเนี่ย!

หลังจากนั้นห้านาที จียงถึงได้รู้จากฮยองประธานชมรมว่าหมอนี่เป็นแร็ปเปอร์...คนใหม่

อยากจะชักดิ้นชักงอต่อหน้าศาลเจ้าพ่อปางเถื่อน

จียงก็เป็นแร็ปเปอร์เหมือนกันนี่

Step two : Leader? แป๊ะนี่อะนะ?

ครั้งแรกที่ได้เห็น...เจอกันในห้องประชุมของออฟฟิชวายจี
ตกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าจะได้พบกันอีกรอบ
หน้าไม่เปลื่ยนไปเท่าไหร่ แต่โฉดชิบเป๋ง
นี่เคยเป็นฆาตกรฆ่าข่มขืนรึไงน่ะ?
ทั้งที่นั่งอยู่กับเพื่อนอีกสามคนแท้ๆ แต่ก็ยังเด่น
จนหงุดหงิด

.

.

"นี่ควอนจียง เป็นลีดเดอร์ของกลุ่มพวกนาย"

โบฮยองเป็นคนแนะนำให้รู้จักใครคนนั้นอีกรอบ จริงๆก็เฉยๆที่ได้เห็น แต่พอรู้ว่าเป็นลีดเดอร์ก็เลยแอบแปลกใจ

"ลีดเดอร์?" พึมพำแล้วหันไปมองหน้าคนที่พูดถึงอีกที ควอนจียง ได้เจอกันอีกครั้งหลังจากจบป.6 หน้ามันถูกสต๊าฟไว้แค่นี้รึไงวะ...นึกว่าเด็กม.ต้น

"อา...เทมโป มีนายคนเดียวที่แก่กว่าจียง นายเป็นพี่ใหญ่ของกลุ่มนะ"

"เทมโป?"

เสียงเล็กทวนชื่ออย่างแปลกใจ เทมโป...โอเค เทมโปก็เข้าใจว่าจียงก็ต้องแปลกใจอยู่แล้ว เทมโปเป็นชื่อที่ได้ตอนเค้าทำเพลงอันเดอร์กราวน์ ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี่เอง

เทมโปเพิ่งได้ยินเสียงจียงหลังจากได้เจอกันอีกรอบ...ก็แหลมเหมือนเดิมแหละ

แต่ไม่ค่อยน่ารำคาญเท่าไหร่

ยังไงก็ยังคงแปลกใจกับตำแหน่งลีดเดอร์ของทีมอยู่ดี โบฮยองออกไปนอกห้องแล้ว เหลือแต่เราหกคนที่ต้องทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้

"โอเค สวัสดี ฉันจียง เป็นเด็กฝึกในค่ายมา 6 ปีแล้ว มีปัญหาอะไรก็ถามแล้วกัน ไม่กัด ไม่ข่วน เออนี่! นายน่ะ ไม่ได้นอนมากี่เดือนแล้ววะ ใต้ตาน่ากลัวเว่อร์!"

จียงยังคงเป็นคนที่....พูดมาก

ไม่เห็นเปลี่ยนไปเลย หมอนี่ทำความรู้จักกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักมักจี่มาก่อนได้อย่างไม่มีข้อกังขาใดๆอย่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ พูดไปก็สงสารน้องแว่น...ที่นั่งใกล้ๆมัน แค่น้องเขาขอบตาดำนิดหน่อย(จริงๆก็ไม่หน่อย) ทำไมต้องไปทักน้องเค้าด้วยคำพูดอะไรแบบนั้นนะ

ส่วนเขาเองก็ยังเป็นคนที่มนุษยสัมพันธ์ติดลบเหมือนเดิม เคยชินซะแล้วกับการที่ไม่มีอะไรทำแล้วยกหูฟังไอพอดขึ้นเสียบหู แต่ไม่ทันที่จะกดเพลงเริ่มฟัง ก็มีมือเล็กๆ ที่คว้าหมับจากข้างหลังแล้วกระชากออกทั้งสองข้างทันที

เทมโปหันไปมองข้างหลังถึงได้เห็นหน้าชัดๆของเจ้าของมือ เหมือนจะขาวกว่าตอนเด็กอีกว่ะ...จมูกรั้นๆนั่นก็ยังรั้นเหมือนเดิม

ควอนจียง

หาเรื่องนี่หว่า

"ได้ข่าวเป็นพี่ใหญ่นี่.. ก็แนะนำตัวน้องๆก่อนเด่ะ"

"....."

"เป็นใบ้?"

"เออ"

".........."

".........."

"กวนโอ๊ยว่ะแม่ง!"

ทั้งตัวเขาเองและจียง ยังคงมีปัญหาในเรื่องเดิมๆคือการสื่อสารกันด้วยคำพูดปกติธรรมดาไม่ได้นี่แหละ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม เทมโปคิดว่าเขาเองก็คุยแบบนี้กับคนอื่นนะ แต่ทำไมกับจียงแล้วเราคุยกันไม่เคยรู้เรื่องเลยวะเนี่ย คิ้วเล็กขมวดมุ่น ตาฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจน ยกมือขึ้นเท้าสะเอวท่าเดียวกับตอนเด็กที่เจอกันไม่มีผิด

"เคยรู้จักกันมาก่อนเหรอวะจี?" เป็นคำถามของเพื่อนใหม่อีกคนที่ไว้ผมยาว เจาะคิ้วเจาะหูเต็มไปหมด ดูเหมือนจะชื่อยองเบ?

"อ๋อ เปล่า แต่ฉันรู้สึกเหมือนเจอหมาข้างบ้านเฉยๆ"

เทมโปยกหางตาขึ้นมองคนปากดีสลับกับยองเบอีกรอบ ก่อนจะหยิบหูฟังในมือขึ้นเสียงเข้าที่หูเหมือนเดิม แต่ไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายคำพูดให้คนฟังรู้สึกเจ็บแสบจี๊ดๆ เอาคืนอีกซักที

"หยุดพูดบ้างเถอะ สักนาทีก็ยังดี"

"อ....ไอ้บ้านี่!!!!!!"

Step three : เพราะเป็นนาย

ตัวเล็กในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวธรรมดา
ใช้ตาที่ไม่ค่อยจะมีมองมาอย่างคาดโทษ
ก็ไม่รู้ว่าผิดอะไร แต่ดูเหมือนกำลังผิด
หน้าหนาวแล้ว แก้มแดงๆ
น่ารักดี

.

.

"ถ้าพวกนายสองคนยังไปด้วยกันไม่ได้ บิ๊กแบงจะมีแร็ปเปอร์แค่คนเดียวแน่!"

ก็ดีเด่ะ! คนๆนั้นต้องเป็นควอนจียงอยู่แล้วแหละน่า!

ซะที่ไหนละวะ...

ครูสอนร้องเพลงเดินออกจากห้องไปเหลือแต่เขาและ...ไอ้ลิงซื่อบื้อ!!

ตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว น้องๆ ทั้งแดซอง ซึงริ และไอ้ยองเบก็กลับบ้านไปหมดแล้วด้วย แต่เขาสองคนยังต้องอยู่ซ้อมจนถึงเมื่อกี้ ไม่สิ อาจจะต้องซ้อมกันยันพรุ่งนี้เลยด้วยมั้งเนี่ย! แย่ชะมัด!

แม่ง... เอาจริงๆเลยนะ จียง...เด็กอัจฉริยะ ไม่เคยที่จะต้องถูกด่าซ้ำๆซากๆด้วยเรื่องเดียวกันนานขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยต้องอยู่ซ้อมจนค่ำๆมืดๆ เพราะเหตุผลที่ว่า "ทำไม่ได้"

ได้ชื่อว่าควอนจียงที่เกิดมาเพื่อเป็นศิลปิน ทำอะไรก็ดีไปทุกอย่าง ไม่ว่าจะแร็ป ร้อง เต้น หรือจะแต่งเพลงก็ไม่แพ้ใคร กลับต้องมาถูกครูด่า...ทันทีที่ต้องมาแร็ปคู่กับไอ้บ้านี่

ชเวซึงฮยอน...ไอ้ลิงหน้าโฉด! ไอ้โง่! ไอ้ฟาย! แม่ง!!

ปัญหาหลักใหญ่ของตอนนี้ก็คือเขาและเทมโปแร็ปคู่กันไม่ได้ เรื่องโทนเสียงที่ต่างกันนั่นเป็นหนึ่งในปัญหาย่อย แต่เพราะจังหวะเราต่างกันมากกว่า สไตล์เราก็ต่างหาก ยิ่งฟังก็ยิ่งเหมือนทะเลาะกันแทนที่จะเข้ากันได้ดีนะ ฮึ้ยย! ท่าประธานยางนะท่านนะ จับมาคู่กันได้ เลวร้ายเป็นบ้า

"อยู่ซ้อมมะ"

จียงต้องเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อนทุกที ไอ้ลิงนี่แม่งไม่เคยจะเริ่มก่อนอะ

"คิดว่าอยู่แล้วจะทำได้ดีขึ้นกว่านี้งั้นเหรอ"

"......."

เลิก!! เลิก!! กูจะไม่พูดกับมันแล้วว้อยยยยยยยย!!!!!

รู้สึกตัวเองเป็นไอ้งี่เง่าที่ต้องมานั่งพูดกับไอ้คนที่มันงี่เง่ากว่า คือบอกตรงๆว่าก็อยากจะให้บิ๊กแบงมีร้องนำสาม แร็ปเปอร์สอง เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้ไง ก็เลยอยากจะซ้อม...จะได้แร็ปคู่กันได้อะ เพราะเผชิญอะไรกันมาก็เยอะ แต่กับเทมโปแล้วก็เป็นเคสพิเศษที่รู้สึกว่าทำยังไงไอ้บ้านี่ก็กวนโอ๊ยทุกทีเลยโว้ย!

จียงจะไม่พูดอะไรต่อไปอีกแล้วจริงๆ คนตัวบางทรุดตัวลงนั่งพิงกับผนังห้องที่ว่างเปล่า เหนื่อย...ซ้อมก็เหนื่อย เหนื่อยจนไม่รู้จะหาทางออกยังไงดี อีกคนที่เหลือก็ไม่พูดอะไรเหมือนกัน เทมโปเดินผ่านจียงไปที่หน้าประตู ก่อนจะใช้มือกดปิดไฟพรึ่บ!!

เฮ้ย!!!!!!!!!

แหวออกไปอย่างตกใจสุดขีด จริงๆจียงไม่ได้กลัวความมืดนะ แต่กลัวไอ้เทมโปมันจะมาฆ่าข่มขืนกูเป็นศพที่สี่สิบแปด!!

"โทษที แสบตา"

สาบานที นั่นมันเหตุผลเหรอวะนั่นน่ะ

สุดท้ายเทมโปก็เลือกที่จะเปิดไฟดวงเล็กสองดวงให้พอสว่างสลัวๆอยู่บ้างกับเหตุผลที่ว่ามันแสบตา  นี่คิดว่าเขาจะเชื่อเหรอวะเนี่ย... เอาเถอะ จียงเหนื่อยเกินกว่าจะมานั่งต่อความยาวสาวความยืด ปกติซ้อมแปดเก้าชั่วโมงก็แทบแย่ วันนี้ปาเข้าไปสิบสามชั่วโมงได้ จะบ้าตาย ต้องเรียกว่าพลังกายหมดแล้วจริงๆ

"จะซ้อมเมื่อไหร่บอกแล้วกัน"

จียงหลับตาลงเบาๆ  ง่วง...แต่ก็อยากซ้อมให้ได้นั่นแหละ ไม่นานนักก็ได้สะดุ้งเฮือกกับสัมผัสเย็นที่แก้ม ลืมตาโพลงอย่างตกใจ แต่ต้องตกใจยิ่งกว่าที่เห็นหน้าเทมโปอยู่ห่างออกไปไม่เท่าไหร่ บ้าอะไรวะเนี่ย!! ช็อคจนลืมร้องโวยวาย

"จ้องตากันดิ๊"

"อะไรวะ!"

"ก็แร็ปคู่กันไม่ได้สักทีเพราะนายไม่ยอมสบตาฉัน"

เก๊าะ กู กลัว TT[]TT

"จ้องตาอะไร เป็นปลากัดรึไง!?"

"บอกให้จ้องก็จ้องเถอะน่า!!"

"T^T"

ดวงตาเรียวเล็กจำต้องสบกับคนตรงหน้าจนได้... จริงๆก็คงเป็นเพราะเหตุผลนั้นแหละ จียงไม่กล้าสบตาเทมโป ไม่ได้มีอะไรมากเกินไปกว่าที่ว่าตาเทมโปน่ากลัวเกินไป ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว...ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่

"นายกลัวฉันเหรอวะ เฮ้ย! จ้องดีๆ!"

"ไม่ได้กลัวเว้ย! ไม่ต้องดุ... แต่จะให้ดีนายก็หยุดทำหน้าฆาตกรสักสองนาทีได้ปะล่ะ!"

"ลองขึ้นท่อนนั้นดิ๊"

เทมโปหมายถึงท่อนที่ทำให้พวกเราต้องมานั่งทำอะไรกันแบบนี้ในไฟสลัวๆแบบนี้! ชิบหายละ ขอเหอะ อย่ามาติด NCแถวนี้ นี่มันฟิคเรทประถม!

พูดไปนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เทมโปไปปิดไฟลงก็ได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องสบตากันตรงๆในที่สว่างๆ

ไม่งั้นจียงคงแย่

"พู รึน อา ชิม เม อิ รึน เฮท ซัล โบ ดา โด ดอ บิ ชิ นึน..."

"ดัล คม มัน ซา รัง เง นา นึ กิ นึน เน ซา รัง..."

เทมโปเข้าประสานในวรรคหลัง แล้วถึงได้แร็ปคู่กันไปจนจบท่อน

บ้าตาย แค่จ้องตา ก็จะบ้าตาย

"ได้ละ เห็นมะ"

เทมโปผละมือออกไปจากแก้มของจียงแผ่วเบา...

เบาเกินไป....สัมผัสเย็นๆยังติดอยู่เลย จียงเบ้ปากให้กับวิธีซ้อมของเทมโป ยกมือขึ้นลูบแก้มไปมาอย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อไปดี

แล้วนี่แก้มเขากำลังร้อนหรือเย็นกันแน่นะ...

Step four : ปัจจุบันก็คือปัจจุบัน

เข้าห้องมาไม่มีปี่มีขลุ่ยเหมือนเดิม ไร้มารยาท..
เดินเข้ามาใกล้แล้วก็ปิดหน้าจอคอมที่กำลังใช้แต่งเพลงไปซะเฉยๆ
มีการมาบอกว่าพักได้แล้วอีกนะ
แถมมือใหญ่ก็ชิงถอดแว่นสายตาไปเก็บไว้ที่ตัวเองไม่คืนด้วย
นิสัยไม่ดี

.

.

"หายหัวไปทั้งเช้าแล้วยังมารบกวนการทำงานของคนอื่นอีกนะ!" จียงหมุนเก้าอี้หน้าคอมมามองเขาที่กำลังนั่งบนเตียงพลางสาละวนกับสูทที่ไม่คุ้นชินเอาซะเลย

"ไปทำงานน่า"

"จึ๊...พูดเหมือนคู่สามีภรรยาแต่งงานใหม่เลยว่ะ ไปทำงาน? เออะ"

"มีนัดเซ็นสัญญาละครกะทันหันเลยไม่ได้บอก"

"อ๋อเหรอออออออ"

"ลากเสียงยาวแบบนั้นหมายความว่าไง?"

"คันคอ"

ดูมัน...จียงนี่ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีก็ยังชอบพูดจาแบบนี้กับเขาเรื่อยเลย เทมโปโยนสูทเข้าใส่หน้าไอ้เด็กกวนประสาทอย่างหมั่นไส้ พร้อมกับเสียงบ่นฉอดๆของจียงนั่นแหละ คนตัวเล็กชอบโวยวายง้องแง้งทุกทีที่เขาหายตัวไปโดยไม่ได้บอกกล่าว ก็รู้ว่าไม่ได้หวงหรืออยากอยู่ใกล้เขานักหรอก แต่มันเป็นอารมณ์ของคนที่ไม่ยอมเสียเปรียบใครมากกว่า ประมาณว่า ยังไงควอนจียงก็ต้องรู้ทุกเรื่อง

จียงน่ะ พูดมากก็ที่หนึ่ง ซนก็ยังที่หนึ่ง เผลอแป๊บๆมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว สายตาที่สบกันทำให้เทมโปรู้ว่าจียงกำลังเหนื่อย... จริงๆก็รู้ตั้งแต่เข้าห้องมาแล้วนั่นแหละถึงได้บอกให้พักสักทีไง

"จูบหน่อยเด่ะ"

เทมโปกลั้นหัวเราะอึกๆในคอพอได้ยินจียงพูดอะไรแบบนี้ จูบกันแล้วจะมีแรงขึ้นมั้ยล่ะ? เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน.. รู้แต่ว่าเวลาหมอนี่เหนื่อยๆล้าๆก็มาอ้อนทุกทีนั่นแหละ

ก่อนจะจับแขนบางกระตุกให้โน้มลงมาใกล้ตัวเองที่นั่งอยู่บนเตียง

"เรื่องแบบนี้ทำไมต้องขอ"

ถึงได้แนบสนิทกันอย่างไม่มีข้อขัดแย้งในสัมผัสนี้ จียงขี้อ้อน...เป็นสิ่งที่เขาเพิ่งรู้ไม่นานมานี้เอง ขนาดจูบยังอ้อน...จนเขานึกเสียดายที่ตอนนี้ยังแค่บ่ายสอง ร่างใหญ่ประคองศีรษะจียงพลางทิ้งตัวลงบนเตียง

เอาไง? บ่ายสองแล้วไง?

นึกว่าเป็นตีสองซะก็จบ

จียง...ถ้าไม่ผละออกภายในสิบวินี้ เขาจะไม่ปล่อยไปไหนแล้วนะเนี่ย

แค่นึกในใจก็เหมือนจียงจะได้ยินหยั่งงั้นน่ะ ผละจูบออกไปดื้อๆ แลบลิ้นทะเล้นใส่ก่อนจะลุกขึ้น ทำท่าจะเดินออกไปจากห้องซะเฉยๆ ทั้งแบบนี้เนี่ยนะ

"เฮ้! ควอนจียง หาเรื่องกันรึไงเนี่ย!"

"เออ!"



หันมาตอบหน้าตาเฉย

เด็กมันร้ายนะ ว่ามะ?

END