Head and Thinkin Cold , Heart hot

Title: Just said 'I Love you'
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: ประถม

Author's Note: มายังไงไม่รู้สำหรับฟิคนี้ แต่ฟังเพลงแล้วอยากแต่ง
ก่อนที่ฟิคโปรเจกค์กอด (น่าจะ)จะตามมา
คู่ไหนอันนี้ยังไม่คอนเฟิร์ม กร๊ากกกกกก

เรื่องนี้หวานอย่างที่ไม่เคยจะทำ = =
จียงกลับไปเป็นเด็กเหมือนในเรื่องน้องเจ็ด!!
กั่กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เอาน่ะ ฟิคสั้นๆ อ่านกันยิ้มๆ!
อย่าคาดหวังอะไรฉาบฉวยล่อแหลมกับฟิคเราค่ะ 55555555555555555

- - - - - - - - - -

และเขาก็รับฟังทุกอย่าง....ทุกถ้อยคำ

....เหมือนความฝัน

 .....

....

"ฮ้า!! หน้าหนาวจะมาแล้ว ท้องฟ้ากำลังจะถูกปิด!"

เสียงเล็กดังลั่นเข้ามา เทมโปกำลังนอน หากแต่ก็อดลืมตาขึ้นมามองไม่ได้ จียงโผล่พรวดเข้ามาในห้องเขาพร้อมกับกระดาษและปากกาในมือ โดยไม่คิดจะขออนุญาติด้วยซ้ำนะนั่น...เป็นธรรมดา ก็เหมือนทุกๆวัน

"ตะโกนซะลั่นบ้านเลย"

"ก็หน้าหนาวกำลังจะมานี่! พี่นี่ไม่ไหวว่ะ นอนอยู่นั่นแหละ กินแล้วก็นอน ดีเหลือเกินนะ"

ปากเล็กพูดฉอดๆ ไปเรื่อยพลางเดินตรงไปทางระเบียงห้องเขา แต่ยังไงก็ยังไม่ลืมที่จะแวะมาที่เตียงแล้วกระชากผ้านวมออกจากตัวเขาสักทีสองที เด็กนี่มันอะไรวะเนี่ย! หาเรื่องได้ตลอด... ไม่ทันจะโกรธก็เห็นจียงวิ่งหน้าสลอนไปข้างนอกระเบียงแล้ว

"อากาศน่านอนจะตายไป" เทมโปเดินตามออกไปข้างนอกอย่างเสียไม่ได้ ... คือโอกาสแบบนี้มันก็มีบ่อยๆนั่นแหละ แต่ก็ชอบ

"อย่ามาพูดเลย ถึงมันจะร้อนตับแล่บยังไงพี่ก็นอน"

"รู้ว่าฉันจะนอน แต่ก็เข้ามากวนอยู่ดี"

"รู้ว่าฉันจะมากวนก็อย่านอนดิ"

คนตัวเล็กสวนกลับมาทันความแบบไม่มีลังเล จียงไม่เคยผิด ทำอะไรก็ไม่เคยจะผิด ถูกตลอด...เออดีเหมือนกันนะ เทมโปอดที่จะหมั่นไส้แล้วผลักหัวไอ้เด็กบ้านี่แรงๆไม่ได้

"เฮ้ย! อย่าเล่นหัวน่า ในนี้มีสมองอันเจิดจรัสของฉันเก็บไว้เชียวนะเฟ้ย"

"ปากดีนัก ทีหลังจะไม่ให้เข้ามาแล้ว"

"ยังไงก็มีกุญแจอยู่ดีแหละไม่ต้องห่วง โธ่ ถ้าห้องฉันมีระเบียงแบบนี้ก็ไม่มีทางจะเข้ามาหรอกน่า มาทีไรก็เจอแต่หมูนอนอืด"

"เฮ้ย!! ไอ้จี!" เสียงดุตอกกลับ

"ฮึ่ย หมั่นออกกำลังกายบ้างก็ดีนะ โรคเก๊า โรคอะไรจะได้ไม่ถามหา"

ดูปากมันสินั่นน่ะ

เขารึแก่กว่าก็ไม่ถึงปีดันชอบมาจิกกัดเรื่องสุขภาพร่างกายซะได้ เพราะถูกเรียกพี่มาตลอดเลยมองว่าจียงเด็ก ยังไงก็เด็ก ทั้งหน้าตาที่อ่อนเหมือนเด็กเพิ่งขึ้นม.ปลาย หรือจะท่าทีที่......ก็น่ารักดี

ร่างเล็กหย่อนตัวลงนั่งบนพื้น ดวงตารีเรียวมองท้องฟ้ามืด สลับกับจดอะไรบางอย่างยิกๆลงกระดาษไปเรื่อยๆ จียงกำลังแต่งเพลง แต่งกันง่ายๆแบบนี้นี่แหละ ท่าทางใจเย็น แต่ก็เสร็จเร็วเหลือเชื่อนะ

ลมเย็นเริ่มโกรก กลัวเหลือเกินว่าจะไม่สบาย แต่จียงแข็งแรงกว่าที่เขาคิดนัก ชอบมานั่งอยู่แบบนี้วันละเป็นชั่วโมงๆ แต่งเพลงบ้าง นั่งเงียบๆบ้าง นั่งด่าเขาบ้าง อะไรๆก็คงขึ้นอยู่กับสถานะอารมณ์ของเจ้าตัวตอนนั้น แต่จริงๆแล้วจียงอาจจะแค่มาดูดาวก็ได้ เพราะห้องเทมโปเป็นห้องเดียวที่มีระเบียงแบบนี้

จียงชอบดูดาว

ไม่น่าเชื่อล่ะสิ

แต่จียงก็เหมาะกับดาวดีนะ

"เบื่อหน้าฝน เบื่อหน้าหนาว บางคืนมองไม่เห็นดาวสักดวง" คนบนพื้นเปรยขึ้นมากลางบทสนทนาที่เงียบลงไปสักพัก

"ก็แล้วทำไมต้องป็นดาว"

"ไม่รู้ จริงๆเป็นอะไรก็ได้ แต่ฉันชอบดาว...." หันมามองหน้าคนถามแล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนประสาทเชิงว่าจะถามทำไม เทมโปที่ยืนพิงประตูมองดูอยู่ได้แต่ยื่นขามาเตะเข้าที่ตัวคนตัวเล็กอย่างหมั่นไส้...ถามดีๆ ก็ตอบดีๆได้ไหม เสียงร้องโอดโอยจนโอเวอร์ของจียงนี่มันช่างน่าขำจริงๆ

"เอาโกโก้มั้ย?"

"เอา"

"อะ...ไม่คิดจะเกรงใจเลยเว้ยเฮ้ยไอ้นี่"

"ก็แล้วจะถามทำไมเล่า... หิวมื้อดึก เอาหนมมาด้วยก็ดี"

เชื่อเลยเถอะ ตัวแค่นี้แต่กินทุกอย่างที่ขวางหน้าจริงๆ บางทีก็เคยเชื่อว่าจียงอาจจะกินข้าววันละหกมื้อก็ได้ แต่ถึงแบบนั้นตัวก็เล็กอยู่ดี ผอมบาง เหมือนผู้หญิง...เหมือนเกินไปในบางที

ทั้งนิสัยใจคอหลายๆอย่างก็ด้วย

"แต่ฉันลดน้ำหนัก"

"ก็ฉันเปล่าลดด้วยนี่! ไปเอามา!"

แน่ะ ทำเป็นสั่ง นี่มันใช่เวลาของหัวหน้าวงคนดีจะมาทำอะไรแบบนี้ซะที่ไหน เวลาแบบนี้เขาที่เป็นพี่ใหญ่ต่างหากที่จะสั่งน้องๆได้น่ะ แต่ก็เอาเถอะ ทำให้ก็ได้ เห็นว่าทำงานอยู่หรอก.... ยื่นมือไปผลักหัวคนจอมสั่งอีกทีก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง มีเสียงโวยวายกลัวเรื่องสมองอันชาญฉลาดของตัวเองจะเสียหายลอยตามมาจนต้องหลุดหัวเราะ

"เฮ้อ......."

จียงถอนหายใจหนักหน่วง เห็นหน้าพี่เทมป์แล้วเครียดดีว่ะ คือมันจะรู้สึกดีมันก็ใช่ แต่เพราะวันนี้กำลังจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างด้วยน่ะสิ จียงพ่นหายใจแรงพลางพิงตัวไปกับกำแพง

เอายังไงดี ทำแบบนั้นจะดีมั้ยนะ

จริงๆที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็มีความสุขดี...

แต่ก็ไม่อยากเก็บเอาไว้แล้ว

"ปวดท้องว่ะ..." ยกมือกุมท้อง.. ตื่นเต้นจนปวดกระเพาะ เริ่มกรอกตาไปมาอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี สุดท้ายถึงหยุดนัยน์ตาเล็กไว้ที่ดาวหลายดวงบนฟ้า สวยดี... สว่างดี... ก็ดี

อย่างน้อยก็ยังมีดาวน่า

เอาน่ะ

ไม่ไหวละ.. ถ้านั่งอยู่เฉยๆคงจะปวดท้องจนต้องไปเข้าห้องน้ำแน่ จียงตัดสินลุกขึ้นมายืนท้าวกับขอบระเบียงแทน ปล่อยลมหายใจแผ่วเบาราวกับจะรวบรวมสติจะทำอะไรสักอย่าง พี่เทมป์....เทมโป... เอาจริงเหรอจียง กับพี่เทมป์เนี่ยนะ...

"เอาแต่เหม่ออะไร ทำไมไม่แต่งเพลงต่อ"

แก้วเซรามิกสีเหลืองสดแตะเข้าที่แก้มบาง พร้อมนมอุ่นๆรสโกโก้.. จริงๆก็ไม่ใช่รสที่จียงชอบ แต่กินก็ได้... เมื่อเห็นว่าไม่มีขนมติดมือมาด้วยเลยส่งสายตาถามหาของที่ต้องการ เทมโปแบมือสองข้างออก

"ในตู้เย็นหมดแล้ว ก็กินทั้งวันจะไปเหลือได้ไง"

"จึ๊ๆๆ ไม่ได้เรื่อง ทำไมซึงริไม่ซื้อมาตุนเนี่ย!"

"กินได้กินดี แต่ก็ไม่เห็นจะอ้วนเลย ทำไมไม่แฟร์ ฉันงี้กินนิดๆหน่อยๆก็หมดหล่อละ"

"นิดๆหน่อยๆเหรอนั่นน่ะ!? ที่กินอยู่ทุกวันอะนะ"

พูดกัดไปตามเรื่องตามราวแทนการปกปิดความตื่นเต้น หลากหลายความรู้สึกในตอนนี้ เทมโปผลักไหล่กลับมาอย่างหาเรื่อง ไม่ทันที่จียงจะเอาคืนด้วยการกัดไปอีกสักชุด แขนใหญ่จากคนข้างๆกลับพาดลงที่บ่าซะอย่างนั้น

อะไรเนี่ย

เหมือนจะรู้...เลย

ใจเต้นแรง...ก็เหมือนทุกครั้ง บ้าจริง น่าอายจังเลยนะเนี่ย อายตัวเองด้วย

จียงไม่พูดอะไรต่อ แค่ส่งเสียงฮึมฮัมแล้วยกแก้วสีสดขึ้นแนบแก้มสลับกับยกขึ้นดื่มทีละนิด...ก็ตื่นเต้นดี ลองทายดูมั้ยว่าตอนนี้นมโกโก้ในแก้ว...หรือแก้มของจียง อันไหนจะร้อนกว่ากัน?

"จียง...สูงขึ้นเยอะเลยนี่หว่า จะเท่าฉันละ"

"แหงดิ ฉันกินแต่สิ่งที่มีประโยชน์"

"ตรงไหนเนี่ย เห็นกินแต่ขนมไร้สาระ"

"หยุดพูดไปเลยน่า!"

หันไปแหวใส่ไม่ทันคิด...ว่าใบหน้าคนสองคนจะมีระยะห่างแค่นี้ สบตากันไม่ทันเสี้ยววิ จียงก็เบนสายตาขึ้นมองดาวอีกครั้ง...ใจจริงอยากมองต่อ พี่เทมป์ตาสวยดี...

เนื่องจากตอนนี้ ฉันรู้สึก....จิตใจมันอ่อนไหว

อยากจะรู้ว่าเขาเป็นยังไง จากคำพูดวันนี้....

"อะไรวะ ป๊อดอะ ไม่กล้าจ้องตากันอะดิ"

เสียงทุ้มดังข้างหูเล่นเอาขนลุกขนพอง ใจงี้ก็เต้นตุ้บๆ น่ารำคาญสิ้นดี รำคาญไอ้คนข้างๆด้วยนั่นแหละ แน่ะ...มาแกล้งให้รู้สึกแบบนี้แล้วยังมีหน้ามาท้าให้จ้องตาอีกนะ ใช่ซี่ จียงก็เป็นแค่เด็กแป๊ะตาตี่นี่หว่า ใครจะไปสู้เทมโปได้เล่า!

โมโหชะมัด

เลยหันกลับมาจ้องต่อ

ลืมตัว

หรือเจตนา.....

คราวนี้มันไม่ใช่ระยะห่างที่จะพูดกันได้ง่ายๆ กับจังหวะลมหายใจที่รินทับกันแบบนี้....

ตาเรียวแต่รั้นตามฉบับของจียงมองทอดตรงไปหาคนข้างๆอย่างไม่ละ แม้อยากจะผลักออกแล้วหนีไปไกลๆแค่ไหนก็เถอะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสปิริตของคนที่ไม่ชอบแพ้ใคร หรือจะเป็นเพราะใจ...สั่งอะไรบางอย่าง

หนึ่งนาทีก็แล้ว

สองนาทีก็แล้ว

ตาพี่เทมป์สวยดี.....

เก้านาทีก็แล้ว

สิบนาทีก็แล้ว

ตาจียงแวววับกว่าที่เขาเคยคิด... ดาว?

ระยะห่างลดลงจนน่าตกใจ... ทนไม่ไหว... อาจจะแนบชิดอย่างไม่มีที่มาที่ไปถ้าปล่อยไว้แบบนี้

มือขาวใสค่อยยกขึ้นแตะที่ปากสวยของคนตัวโตกว่า เหมือนไม่อยากให้พูดอะไร...แม้สักคำ

..........

"ฉันรักพี่ว่ะ"

เพราะฉันเพิ่งบอก....รักไป....

End