Head and Thinkin Cold , Heart hot

Title: Doggie lover
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13


Author's Note: นึกว่าจะจบตอนนี้ แต่คิดอีกทีไม่เอาดีกว่า
เอาจบตอนสี่ดีกว่า กร๊ากกกกกกกก (เปล่าหรอก มันยาวเกิ๊น)
พี่โป้กับน้องจี Y_Y ถ้าจบเรื่องนี้แล้วแรงบันดาลใจยังคงหลงเหลือ ดั๊นจะต่อเรื่องย๊าวยาว(เรอะ)
แต่ถ้ามันตัน...เราก็จบลงกันตรงนี้นะจ๊ะ 555555555
เอ่อ ประเด็นหลังอาจจะชัดเจนกว่า 555555555555555


Previous chapter
[SF]Doggie lover : intro
[SF]Doggie lover : 01
[SF]Doggie lover : 02



(กุจะกินมัน......=_____________=)

"จียง....ฝนตก"

"รู้แล้วน่า...."

"รู้แล้วจะทำยังไง?"

"........"

ก็ตอบไม่เคยได้ล่ะ = = เคยรับผิดชอบอะไรได้มั่งมั้ยเนี่ย

จียงในสายตาทุกคนที่ทำงานด้วยและแฟนคลับ คงเป็นเด็กที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ หมอนี่มีเทคนิกในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้น่าเป็นแบบอย่างมาก แต่พอไอ้เรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้ล่ะคิดไม่ค่อยจะออกหรอก

สายตาละห้อยที่มองไปหาน้องเจ็ดกำลังฟ้องว่า ถึงฝนจะตกฟ้าจะร้องก็ดูเหมือนจียงจะไม่พลัดพรากไม่จากน้องเจ็ดแน่ๆ แม่ง หมาอะไรเกิดมามีบุญ (ถึงกรรมจะเยอะกว่าก็เหอะนะ =__=)

เราไม่ได้กำลังจะเล่นเอ็มวีตากฝนกัน เพราะเกาหลีไม่ค่อยฮิตอะนะ -*- สถานที่ตรงนี้เป็นที่ที่เวิร์คพอดู เพราะมันแคบถือแคบมาก แถมด้านบนก็ยังมีกันสาด ถึงฝนจะตกลงมาก็ไม่น่าจะเปียกสักเท่าไหร่ แม้มันจะกระเซ็นมานิดๆก็ตาม แต่ก็ดีกว่าจะไปตากฝนเต็มๆล่ะนะ ถึงแบบนั้น อากาศมันก็เย็น....เย็นจนน่าใจหายจริงๆ

"จียง"

"......หือ?"

"เอาไปใส่...."

การเป็นน้องร้องฮิพพอพมันดีจริงๆเลยนะเว้ยเนี่ย = = อย่างน้อยเสื้อผ้าก็มีมากชิ้นเหลือเกิน เทมโปถอดเสื้อแจ๊คเกตของตัวเองส่งให้จียงอย่างตัดใจสุดๆ ฮือออ จริงๆพี่ก็หนาว แต่จียงหนาวกว่าใช่มั้ย พี่เป็นพี่ที่ดีสินะ T____T อย่าลืมให้รางวัลให้รางวัลพี่ใหญ่อวอร์ดกับเขาด้วยล่ะ กูโคตรทุ่มเท

"เหม็นว่ะ ซักมั่งปะเนี่ย"

ดูปากมันสินั่นน่ะ....

จียงเลือกที่จะไม่ใส่เสื้อฮู๊ดสีแดงของเทมโป แต่เลือกที่จะเอามาห่มตัวเองแทน เอาล่ะ เขาจะไม่คิดว่าที่จียงทำแบบนั้นเพราะมันเหม็นหรอกนะ -*-

"พี่หนาวปะ?"

"ไม่หรอก =___="

เทมโปจะเจ๊นไปไหน... พูดพลางยืนกอดอกมองคนตัวเล็กกว่าที่นั่งอยู่กับพื้น น่าหมั่นไส้....ควอนจียงเป็นคนที่น่าหมั่นไส้จริงๆ หมั่นไส้ในความดื้อดึง

"มานั่งนี่ดิ๊"

"........"

"เร็ว ลีดเดอร์สั่ง -*-"

"น่ากลัวตาย......."

ตัวเล็กแค่เนี้ย....

พูดไปแบบนั้นแต่ก็ยอมลงไปนั่งข้างๆ ด้วยอยู่ดี อ๊ะ เดี๋ยวนะ ใช้คำว่า'ยอม'เหรอ ตายล่ะ เทมโปอยากใช้คำว่า'เต็มใจมากๆ'มากกว่านะ แหม รู้สึกดีทีเดียวที่คนตัวเล็กยังเป็นห่วงเป็นใย(ตรงไหน)พี่ใหญ่คนนี้

"............"

"............"

ไม่รู้จียงจะรู้สึกอะไรบ้างรึเปล่านะ แต่ตอนนี้เทมโปกำลังจะสำลักอะไรบางอย่างจะตายอยู่ละ มันบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าความรู้สึกตื้นๆนี่มันเป็นยังไง แต่การที่น้องแบ่งเสื้อให้ห่มด้วยกันแบบนี้นี่มัน.......

สุดๆไปเลยว่ะ = =

"พี่ว่าเราจะเลี้ยงน้องเจ็ดไม่ได้จริงๆน่ะเหรอ" ร่างบางเอ่ยถามกลบเสียงฝนตกเบาๆ ด้านนอกที่ดูจะไม่หยุดหย่อนแม้จะไม่หนักซักเท่าไหร่ก็เหอะ

หนาว...แต่จริงๆมันก็ไม่หนาวเท่าไหร่...

"อืม....."

"ฉันรักน้องเจ็ดอะ"

เออะ เทมโปรู้สึกเหมือนจียงกำลงสารภาพว่ะ 'พี่ดองอุก ผมรักพี่อะ' ให้เขาฟัง(ทั้งๆที่เขาไม่เกี่ยว) ฮึ่ยยย จียง ซ้อแกมีเจ้าของแล้ว อย่าไปยุ่งเลยนะถือว่าพี่ขอ

แม่ง ไปกันใหญ่ =_=

"นายแค่เห่อมันแค่นั้นแหละ ตอนเช้าไปคืนที่ตึกวายจีเถอะนะ พี่ไปเป็นเพื่อน"

"ก็มันรู้สึกผูกพันแปลกๆนี่......น้องเจ็ดน่ารัก..."

ประหนึ่งได้ยินเป็น 'พี่ดองอุกน่ารัก....'

"เหรอ...."

"T________T"

ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นก็ได้นะจียงนะ...

....กูควรจะเศร้ากว่าอีกนะเนี่ย = =

"นายแค่เห่อมัน"

"ฉันไม่ได้เห่อ!!"

มาพร้อมกับเสียงดังอั้ก กำปั้นเล็กๆทุบเข้าที่ท้องเทมโปอย่างไม่มียั้งแรงภายใต้เสื้อสีแดงที่ห่มคลุมอยู่ เออ เอามีดมาแทงกูเลยดีกว่าไหม เอาสว่านมาจ้วงไส้กูไปเลยก็ได้ ให้กูตายไปเลยดีกว่า เอาซะจุกขนาดนี้แล้ว -___-^^

"โอ๊ย! ทำร้ายพี่ได้ไงเนี่ย นายกำลังมีความลับ และพี่เป็นคนกุมความลับของนายเลยนะจียง"

"หมั่นไส้!!"

ใครน่าหมั่นไส้กว่ากันวะ...

"ความลับ..."

"พี่ไม่ใช่คนกุมความลับ แต่มันเป็นความลับเรื่องที่สองของเรา ^___^"

"หา =___="

"ความลับของเรา!"

"เรอะ"

ทำไมกูไม่ได้มีความรู้สึกแฮปปี้กับคำว่า 'ของเรา' ที่จียงพูดเลยวะเนี่ย = = รู้สึกถึงแต่ความหายนะของตัวเอง และของน้องเจ็ด และรู้สึกอีกว่าหมือนชีวิตของจียงจะยืนยาวกว่าคนอื่นผิดปกติ -*- ถ้าการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของจียงเป็นเลิศ  การเอาตัวรอดของจียงเลิศกว่า!

สัมผัส.....

"จริงๆพี่ว่า เรามีความลับด้วยกันสามเรื่องแล้วนะเนี่ย..."

"สองก็พอละ"

อุ่น.....

"สามแล้วแหละ"

"สอง!!"

"ลองไล่มาสิ"

สอดประสาน.......

"หนึ่ง พี่รักฉัน!!"

"เสียงดังไปละ"

"สอง ก็เรื่องน้องเจ็ด...."

แม้มองไม่เห็น....

"ไม่มีข้อสาม"

"สามก็....นายรักพี่...."

"........"

"ใช่มั้ยล่ะ?"

"ไม่เคยอะ"

พูดมาได้ ไม่เคยอะ แล้วมาซุกหน้าตัวเองกับไหล่เค้าทำไมกัน อุณหภูมิที่ไหล่เขาอุ่นผิดปกตินะเนี่ยจียง...

ไม่เคยเลย ไม่เคยรักกันสักหน่อยใช่ไหม?

หรือเพิ่งจะรักกันเมื่อกี้?

ฮ่า... เทมโปหัวเราะในคอยิ่งทำให้ร่างเล็กข้างๆเริ่มหงุดหงิดอยู่นิดๆ เป็นเสียงหัวเราะที่น่าหงุดหงิดเป็นบ้า พอเริ่มรู้ว่าตัวเองหน้าต้องแดงก็หาที่ซุกยกใหญ่ มือเล็กลูบๆคลำๆหน้าอย่างที่เคย แต่ไหล่คนข้างๆยิ่งทำให้หน้าร้อนเพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆซะอย่างนั้น

แย่ จริง จัง

"หรือจะมีความลับเรื่องที่สี่" เสียงใหญ่เอ่ยขึ้นอีก จียงอดแหวออกไปไม่ได้จริงๆ

"อะไรอีกเล่า สามก็เยอะพอแล้ว!"

"เรารักกัน...."

"หึ้ยยยยยย!!"

"งั้นเป็นความลับของเราแล้วกัน แล้วผู้กุมความลับก็คือน้องเจ็ด"

"ดี... น้องเจ็ดไม่ปากโป้งหรอก"

"มืออุ่นนะจียง"

"เงียบไปเลย!"

"ตัวเองก็เงียบก่อนดิ้"

พูดพลางกระตุกมือที่เกาะกุมกันไว้ใต้ผ้าห่มจำเป็นผืนนั้น

จับเข้ามาเองนะจียง...จับมือพี่เองนะจียง... อย่าคิดว่าจะปล่อยมือไปง่ายๆ

เพราะเป็นบิ๊กแบงเรื่องนี้ถึงต้องเป็นความลับ เพราะเป็นบิ๊กแบง เพราะเป็นชเวซึงฮยอนและควอนจียง เรื่องนี้ถึงบอกใครไม่ได้ จริงๆไม่ได้เดือดร้อนอะไรเท่าไหร่ กับน้องคนนี้ความห่วงใยเฉยๆก็คงไม่พอ

...ความอบอุ่น

...ความลับ

...ความรัก

...สัมผัส

...ที่นี่

...ตรงนี้

บอกใครไม่ได้จริงๆ

"เมื่อกี้ตึกวายจีแทบแตก มึงไปไหนมา พี่เทมป์ก็ด้วย?"

"หาไรแดก =____= กูอยากกินพิซซ่า ถ้ากูชวนพวกมึงกูจะไม่อิ่ม"

ตอบรับคำถามเพื่อนซี้ไปแบบไม่มีมูลความจริงเลยสักติ๊ดดดดดดดดด ได้ยินเสียงเทมโปหัวเราะเบาๆมาจากห้องอันไกลลิบ -*- ฮึ้ย ขึ้นมาถึงห้องปุ๊บ พี่ใหญ่ก็หนีไปเลยอะ

แต่เดี๋ยวนะ ตึกวายจีแทบแตกงั้นเรอะ เออะ คงไม่เกี่ยวกับเขาหรอกมั้ง =______=

แต่คนที่ทำให้ตึกวายจีแตกได้ก็มีไม่กี่คนหรอกนะ ประธานยาง? วันทาร์ม? หรือ.........ชายเชว?

แต่ไม่เกี่ยวกับเขาหรอกมั้ง =_____________=

(มั้ง)

"แล้วมีอะไรนะ?"

"โบฮยองโทรมาบอกว่าออฟฟิซถึงกาลอวสานแล้ว -__- มึงเคยรู้อะไรบ้างมั้ยเนี่ย? พี่แทบินกำลังอาละวาด"

"เหรอ? อาละวาดทำไมอะ"

"หมาเค้าหาย"

"อ๋อ เหรอ =________________________________="

เอ่อ ดูเหมือนจะเกี่ยวกับจียงแบบเต็มๆ เลยนะเนี่ย = = เจ้าตัวดียังทำตัวเนียนทำหน้าไม่รู้เรื่องต่อไปเรื่อยๆ น้องเจ็ด...คงไม่ใช่น้องเจ็ดหรอกมั้ง.... มันไม่น่าจะเกี่ยวกับเขาหรอกน่า แหม ฮ่าๆๆ จียงไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใครเล้ยยย เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะเกี่ยวกับจียงได้ยังไงเล่า~

"วันนี้ก็ไปออฟฟิซมาไม่ใช่เหรอ? มึงเห็นบ้างรึเปล่า ลูกหมาตัวเล็กๆ สีน้ำตาลดำอะ"

"ม่ายยย..........เห็น(ซะที่ไหนละ.....)"

"ถ้าเห็นก็รีบแจ้งเลยนะเว้ย =_= กูเป็นห่วงสวัสดิภาพประธานยาง"

"จ้ะ =__="

แม่ง!!!!!!!

หมามีเจ้าของจริงๆเหรอวะ!!!

จียงอยากจะร้องไห้!!!

น้องเจ็ดของเขามีเจ้าของแล้ว! แถมเจ้าของก็ยังเป็น....พี่แทบิน T____T ฮือออออ เจ็บปวดรวดร้าวมาก จริงๆอาจจะดีกว่าที่ไม่ได้เป็นของชายเชวดองอุก พี่แทบินใจดี(จริงๆนะเว้ย) แม้ว่าบางทีอาจจะดูเหมือนพกปืนติดตัวไว้ก็เหอะ แต่จียงเชื่อว่าพี่แทบินใจดีกับเขาเสมอ =___= และถึงแม้ว่าพี่แทบินจะรู้ว่าคนที่เอาหมาเค้าไปคือจียง ก็คงจะไม่ว่าอะไรจียงหรอกใช่มั้ย?

เอ่อ.... ว่าแต่.........

บางทีจียงก็แค่อยากให้พี่แทบินรู้ไว้ว่า

จียงรักพี่แทบินนะฮะ =___________________=

TBC

หลุดไปละ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕
ตัดจบตอนตรงนี้ เพราะว่าหาวิธีเปลี่ยนฉากไม่ได้ กร๊ากกกก(ไร้เหตุผลมาก)
เม้นได้นะจ๊วบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ