Head and Thinkin Cold , Heart hot

เทมโปยืนมองจียงที่กำลังอุ้มเจ้าสัตว์ตัวปัญหาไว้แนบอกบนโซฟาด้วยสายตาไม่พอใจเท่าที่พึงพอจะทำได้ในตอนนี้ เพราะเขาเป็นพี่ใหญ่! ใช่ เพราะเทมโปเป็นพี่ ที่ต้องคอยดูแลความประพฤติน้องๆ และตอนนี้เขาก็มีเหตุผลอยู่สามข้อกับการไม่อนุญาตให้จียงเอา 'ลูกหมา' เข้ามาเลี้ยงในคอนโดนี้!

1. คอนโดเราไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์

2. บิ๊กแบงต้องทำงาน ต้องซ้อม ไม่มีเวลาที่จะดูแลมันหรอก

3. เขาไม่อยากให้จียงสนใจไอ้เจ้า 'ลูกหมา' นั่นมากเกินไป......ก็นั่นแหละ !

ถึงจะเป็นแบบนั้น จียงก็บอกว่าตัวเองก็มีเหตุผลอยู่สามข้อเหมือนกันที่จะเอา 'ลูกหมา' ตัวนี้มาเลี้ยงไว้ที่นี่ หึ! -A-

1. มันน่ารัก (พี่ดูดวงตาสีดำสนิทที่กำลังจ้องพวกเราสิ มันน่ารักน่ะเห็นมั้ย?)

2. มันน่ารักมากๆ (หน้าแม่งโง้โง่....แถมเป็นพันธุ์ผู้ดีด้วยนะเนี่ย...)

3. มันน่ารักอะ (จริงๆนะ)

เห็นมั้ยล่ะ เหตุผลเขาก็ออกจะฟังขึ้น เทมโปไม่เห็นต้องยืนมองเขาน่ากลัวแบบนั้นเลย -*- มือเรียวลูบหัว 'ลูกหมา' ที่ว่านั่นอย่างเบามือชวนให้เทมโปอดหมั่นไส้ไม่ได้เลยนะเนี่ย

"นายไปเอามันมาจากไหน?"

เอ่ยถามถามอย่างอดไม่ได้ เอาไว้ก่อนเถอะ อย่าให้เผลอล่ะ เขาอาจจะบีบคอไอ้ตัวเปี๊ยกในมือจียงตายคาสถานที่ได้ แม่ง เห็นแล้วหงุดหงิด มึงเป็นใครวะ ทำไมจียงต้องประคบประหงมขนาดนั้นด้วยอะ =_=^^

"ตึกวายจี....มันเดินเข้ามาฉันเองนะ! มันต้องเป็นพรหมลิขิตแน่ๆ พี่เชื่อมั้ยล่ะ?"

"ไม่เชื่อ -*- นี่ จียง ถ้าเจ้าของเค้ามาตามหาแล้วไม่เจอจะว่ายังไง? เราเล่นไปเอามาแบบนี้"

"ฉันไปถามคนรอบๆแล้วไม่มีใครรู้เลยนี่นาว่าของใคร แถมพอจะกลับห้องมันก็ยังเดินตามมาต้อยๆ พี่คิดว่าคนรักสัตว์อย่างฉันจะทิ้งมันได้ลงคองั้นเหรอ!? ฉันไม่ใจจืดใจดำขนาดนั้นหรอกนะ โอ๋~ หมาน้อยที่น่าสงสาร ตัวนิดเดียวเอง ฉันเลี้ยงได้น่า~"

ซน....นิยามได้คำเดียวเลย ควอนจียง หมอนี่ยังคงทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ในชีวิตไปกับการทำตัววุ่นวาย ก่อเรื่อง และสร้างปัญหา

"นายเลี้ยงได้ แต่คอนโดเราเลี้ยงไม่ได้"

"เลี้ยงด้ายยยย ก็แอบเลี้ยงสิ~" ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ใช่..ก็แอบเลี้ยงไง จะไปยากอะไรกันเล่า จียงกำลังเห่อกับไอ้ตัวเล็กนั่นอย่างจริงจังมากๆเลยนะเนี่ย ก็ดูหน้ามันสิ โง้โง่... หน้าโง่มาก! หน้าโง่กว่าพี่เทมป์อีก! เห็นอะไรหน้าโง่ๆ แล้วมันอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้

"ถึงแบบนั้นผู้จัดการเราก็ไม่ให้เลี้ยง ปัจจัยหลายๆอย่างมันไม่พร้อมหรอกนะจียง เวลาก็ไม่มี พี่ว่าเอาไปคืนที่ตึกเถอะ"

"จะเลี้ยง"

ดื้อ...นอกจากซนแล้วยังโคตรดื้อ ดื้อชนิดที่ว่าเห็นแล้วก็โกรธไม่ลงอีกต่างหาก เทมโปยืนกอดอกถอนหายใจหนักหน่วงแบบไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปดี เห็นจียงยิ้ม ร่าเริง มันก็ดี แต่มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีที่จะเลี้ยงเจ้าลูกหมานี่ไว้

"เอาสิ เลี้ยงไป ยังไงพี่ก็จะบอกผู้จัดการ นายโดนทำโทษแน่" สิ้นคำ คนตัวเล็กก็หันมามองตาโต

"ไม่ได้นะ! โธ่...พี่เทมป์...." เรียกเสียงอ่อนอย่างที่นานๆทีจะทำ จนเจ้าของชื่อต้องเผลอยิ้มออกมาจนได้หากแต่จียงยังคงสาละวนกับลูกหมาตัวนั้นอยู่ดี "ถ้าพี่ไม่บอก ฉันไม่บอก ก็ไม่มีใครรู้ละ อ่อๆๆ ไอ้ยองเบด้วย"

"นายจะบอกยองเบด้วยงั้นเหรอ?"

"คิดไว้แบบนั้นแหละ ยองเบฉลาด มันแก้ปัญหาเก่ง มันต้องช่วยเราได้แน่ๆ"

เดี๋ยวนะ... อย่าใช้คำว่า 'เรา' ได้มั้ย ถ้าเป็นสถานการณ์อื่นอาจจะพอรู้สึกดีถึงขั้นดีมาก แต่ในตอนนี้เขายังไม่อยากต้องถูกทำโทษไปกับจียงด้วยหรอกนะ หมอนี่มัดมือชกรวมเขาเอาไปเป็นพวกด้วยหน้าตาเฉย =__=

ยังไง...ก็ รู้สึกหงุดหงิด....นิดนึงล่ะ

"ไม่ต้องบอกหรอก... ยิ่งรู้เยอะยิ่งไม่ดี เดี๋ยวโดนโทษหนักนะ"

"อืม...."

ตอบอย่างไม่ใส่ใจเลยนี่นา เทมโปรู้สึกหงุดหงิดเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย

"รู้กันสองคนไม่ได้เหรอ?"

".........คิดดูก่อน"

ทั้งห้องเงียบไปกว่านาที ไม่รู้จะพูดอะไรดี ยืนมองจียงเล่นกับหมาไปๆมาๆ แล้วรู้สึกว่ามันก็ 'น่ารักดี' เหมือนกัน เขาไม่ใช่พี่ใหญ่ที่ฉลาดและแก้ปัญหาได้ดี ตอนนี้ก็ทำได้แต่......บ้าจี้เล่นๆ กับมันไปก่อนแล้วกันวะ =___=

นั่นแหละ แค่คิดแล้วก็ทำเลย เทมโปอยากมีส่วนร่วมทันที.....ยื่นมือเข้าไปจับเจ้าตัวเปี๊ยกในอ้อมกอดจียงแล้วดึงออกมา ทำเอาเจ้าของ(สถาปนาเอาเอง)ตาโต ก่อนจะหน้ายุ่งอย่างขัดใจ

"จับเบาๆซี่! มันจะตายคามือพี่แน่ๆ"

"ตัวเล็กนิดเดียว"

"มันเป็นลูกหมา"

"ก็รู้น่า ตัวเล็กกว่ามือพี่อีก"

"อย่าจับแรง! มันจะเจ็บ! เอามานี่เลยมา!"

คนตัวเล็กทำท่าจะแย่ง 'ลูกหมา' คืนมาอย่างได้โอกาส สัมผัสเย็นๆที่มือเทมโปทำให้เขาต้องหาที่มาอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าเป็นอะไรเท่านั้นแหละถึงได้หันไปมองจียงอย่างคาดโทษ มันเป็นโซ่....โซ่อันเล็กๆ

จียง นี่มันหมามันมีเจ้าของชัดๆ!! (กูว่ามันรู้ แต่มันก็ยังไปเอามา)

"มันมีเจ้าของนี่! เอาไปคืนด่วนเลย เค้าต้องตามหาอยู่แน่ๆ"

"ไม่ล่ะ จะเลี้ยง"

"มันเป็นหมามีเจ้าของ เห็นปลอกคอมั้ยเนี่ย!? นายจะพรากลูกพรากหลานเค้างั้นเหรอ ใจร้ายเกินไปนะ"

"ไม่เห็น ไม่สนด้วย จะเลี้ยง พี่ปล่อยได้แล้ว! ฉันจะเอานมให้มันกิน"

"เดี๋ยวก่อนๆ พี่ว่ามันมีจี้ด้วยนะ" เทมโปพูดพลางยกไอ้เจ้าลูกหมาตัวปัญหาใหญ่ขึ้นสูง มันมีจี้จริงๆด้วย จี้สีเงินแวววาวอันเล็กกับลายที่ทำให้คนเป็นพี่ใหญ่ต้องหัวเราะอย่างขมขื่นในใจ

กุญแจซอล....แม่ง...เจ็บแปลบขึ้นมาทันที =_________=

ไม่ใช่แค่เทมโปที่นึกถึง จียงเองก็นึกถึงคนๆเดียวกัน เจ้าชายกุญแจซอล...เซเว่น ชเว ดองอุค รุ่นพี่ร่วมค่ายที่เกือบทำให้เทมโปไม่ได้เข้ามาเป็นบิ๊กแบง เทมโปนึกถึงทีไรก็ร้าวราน ขมขื่น T__T เอาเถอะ เรื่องมันผ่านไปนานละ ไม่อยากพูดถึงอีก ยังไงตอนนี้เซเว่นก็เป็นรุ่นพี่ตัวอย่างที่กำลังไปได้ดีในอเมริกาเชียวนะ

"ว้าว ลายสวยมาก โคตรแนว เอางี้ ฉันจะตั้งชื่อมันว่า 'น้องเจ็ด'"

เป็นเรื่องเป็นราวมาก...เป็นเรื่องเป็นราวเกินไปแล้วนะจียง!

'น้องเจ็ด' เมื่อได้รับการตั้งชื่ออย่างรวดเร็ว(มาก)จากควอนจียงแล้ว ก็หันมามองเทมโปตาแป๋ว......กูขนลุกซู่ทันที T__T ประหนึ่งเหมือนรุ่นพี่ที่แสนดีกำลังมองดูเขาอยู่จากที่ไหนสักแห่ง ปัญญาอ่อนเกินไปละ!

ไม่สนใจอะไรอีกทั้งนั้น ถึงขั้นตั้งชื่อให้แล้วแบบนี้จียงคงไม่เอากลับไปที่ตึกวายจีง่ายๆแน่ พูดตรงๆนะ เทมโปรู้สึกว่าตัวเองโง่มากๆก็วันนี้แหละวะ เขายังหาทางออกให้กับ 'น้องเจ็ด' ไม่เจอเลย ถ้าผู้จัดการรู้พวกเขาต้องโดนด่าแน่ๆในข้อหาสร้างภาระ แต่จียงกับไม่สนใจเลยว่าจะโดนด่ารึเปล่าทั้งที่มันเป็นลีดเดอร์เองแท้ๆนะเนี่ย น้องเจ็ดนะน้องเจ็ด........แล้วนี่กูไปบ้าจี้เล่นกับมันทำไมวะ =_=^^

"กินนมกันดีกว่า น้องเจ็ด!"

เด็กตัวแสบรีบพาหมาในอ้อมแขนเข้าไปในครัวทันที แสบ...ตัวแสบจริงๆ! หากเขาก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆแล้วเดินตามเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือก ไม่อยากจะคิดถึงสิ่งที่จะตามมาทีหลัง ตอนนี้พวกเขามีเวลาว่าง โอเค อาจจะเลี้ยงมันได้ แต่ไม่มากนักหรอกนะ ต้นเดือนหน้านรกกับตารางงานกำลังจะมาเยือน แล้วน้องเจ็ดจะเป็นยังไง!?

เอาเถอะ เขารู้ว่าจียงฉลาด ต้องหาทางออกได้อยู่แล้ว.... แหม เป็นไง เขาเป็นพี่ใหญ่ที่ดีใช่ปะ =______=

"พี่เทมป์! หมากินนมเปรี้ยวได้มั้ย?"

"ไม่รู้สิ"

"นมหวานอะ?"

"ไม่รู้เหมือนกัน..."

"งั้นเอาเป็นนมจืดธรรมดานี่แหละเนอะ"

"................"

"ไม่รู้อะไรสักอย่าง ไม่ต้องมาช่วยเลย!"

ก็ไม่ได้จะมาช่วยเลยนะ!!

เอาจริงๆนะ เทมโปกำลังครุ่นคิดจากสมองที่มีอยู่นิดหน่อยว่าจะเอายังไงกับไอ้น้องเจ็ดนี่แหละ ไม่เคยมีความคิดจะมาช่วยอะไรจียงเลยนะเฟ้ยยย!! อย่าเข้าใจผิดไปได้มั้ย รู้สึกเหมือนตัวเองร่วมเป็นส่วนหนึ่งของความผิดจียงไปแล้วประมาณสี่สิบเปอร์เซ็น =___= นี่มันกรรมเก่าของเขาชัดๆเลยว่ะ

"จียง...เลี้ยงไม่ได้หรอกน่า...."

พยายามอีกรอบ พูดเสียงอ่อนหวังว่าจียงจะเข้าใจบ้างสิกนิดนึงก็ยังดี อะหนึ่ง นอกจากจะโดนผู้จัดการเล่นงานแล้ว อะสอง เจ้าของน้องเจ็ดต้องกำลังตามหาอย่างจ้าละหวั่นแน่ๆ พันธุ์โคตรคุณหนูคุณนาย(กูนึกถึงชายชเวรุ่นพี่จริงๆนะเนี่ย) มันลำบากด้วยกันทั้งสองฝ่าย มีแค่คนเดียวที่แฮปปี้คือควอนจียงตัวดีเท่านั้นแหละ

แต่ดูเหมือนความพยายามมันก็เป็นแค่ความพยายามแหละนะ จียงปิดตู้เย็นปึงปังพร้อมกับนมถ้วยใหญ่ สายตามองปรายมาด้วยหางตาทำเอาเขาขนลุกขนพองอยู่เหมือนกัน อะไรวะ นี่เขาผิดอีกแล้วเหรอเนี่ย?? เดี๋ยวก่อนๆ นี่เขาผิดอะไรวะเนี่ยถามหน่อยเหอะ!?

"แบบนี้ไงถึงไม่อยากบอกพี่ พี่ช่วยอะไรไม่ได้ ยองเบเท่านั้นแหละที่ช่วยได้"

".........."

เจ็บ...

อึดอัด.....

เก่งนัก เรื่องทำร้ายจิตใจคน

"หวังดี....."

มองกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้เหมือนกัน ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองทำผิดอะไร สายตาค้อนๆของจียงนั่นทำอะไรเขาไม่ได้มากหรอกน่า

"หวังดี ก็ช่วยฉันซี... อ๊ะ! น้องเจ็ด อย่ากินเลอะเทอะนะ อย่าเหมือนคนบางคนแถวนี้ มันสกปรก!"

ดูมัน....อยู่กันสองคน ยังอุตส่าห์กัดแบบอ้อมๆ อ้อมไปตึกออฟฟิซแล้วมูนวอร์คกลับมาสองรอบครึ่งก่อนจะชนเข้าที่หน้าเทมโปอย่างจังๆ =__= โอเค ยอมรับก็ได้ ก็เขาไม่ได้เจ้าระเบียบเหมือนเจ้าตัวนี่

"จียง รู้ตัวมั้ยว่าโคตรดื้อเลย"

"รู้ แล้วไงอะ"

"เฮ้อ........"

มันไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด จะด่ามากกว่านี้ก็ไม่อยากด่า ไม่อยากถูกโกรธ.....

"กลับมาแล้วววววววววว!! พี่เทมป์ เราซื้อของกินมาเต็มเลยนะ!!"

เสียงน้องเล็กดังขึ้นมาขัดบทสนทนาจากหน้าประตูทำเอาทั้งสองคนหันหน้ามามองกันอย่างตกใจ ซึงริกับยองเบกลับมาแล้ว!!

เอาไงดี เอาไงดี!!

เรื่องนี้ต้องเป็นความลับ ยังบอกใครไม่ได้ อืม....จียงกำลังคิดว่าจะบอกยองเบดีมั้ย...

โอเค ไม่ดีกว่า

เดี๋ยวนะ... ของกิน! ซึงริซื้อของกินมา มันต้องเข้ามาในครัว.... และมันต้องแย่แน่ๆ!

มักเน่ปากไว! ถ้ามันรู้เรื่อง แดซองก็ต้องรู้เรื่อง และผู้จัดการก็จะรู้เร็วขึ้นแน่ๆ ไม่ได้การล่ะ! จะให้ซึงริรู้เรื่องนี้ไม่ได้ จียงรีบเก็บถ้วย เก็บกล่องนมเข้าตู้เย็นทันที เหลือแต่เจ้าตัวปัญหาอย่าง 'น้องเจ็ด' เท่านั้น เอาไงดี เอาไงดี เอาไงดีพี่เทมป์!!

ส่งสายตาอ้อนวอนไปยังพี่ใหญ่ให้ช่วยคิดหน่อย แต่ไม่ทันไรเสียงดังตึงตึงก็เข้ามาใกล้ห้องครัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เทมโปไม่พูดอะไร ไม่เสนอความคิดเห็นอะไรที่พึงจะมี ก่อนที่ซึงริจะโผล่พรวดเข้ามาในห้องครัว มือใหญ่คว้าน้องเจ็ดแล้วเปิดช่องฟรีซยัดน้องเจ็ดใส่เข้าไปทันที!!!

OoO!!!!!

หน้าตาจียงตื่นตระหนกเกินจะบรรยาย เอาล่ะ บรรยายไม่ทันแล้วเรื่องน้องเจ็ด ซึงริเข้ามาในห้องครัวหน้าระรื่นพร้อมกับของกินเต็มมือสองข้าง

"อ้าว พี่จียงกลับมาแล้วเหรอ"

"อะ....เออ" พยักหน้าเออออกับน้อง ก่อนจะไปตะคอกเสียงแผ่วใส่คนข้างๆพอเข้าใจกันสองคน "......พี่จะบ้ารึไง ช่องธรรมดามันก็แย่แล้วใส่ช่องแข็งเนี่ยนะ!"

"ก็เดี๋ยวซึงริเอาของเข้าตู้เย็นช่องธรรมดาแล้วมันเห็นล่ะ!"

โอ้ แม่เจ้า พ่อเจ้าพระคุณรุ่นช่องแม่งคิดไปไกลมาก.... เทมโปรอบคอบเหลือเกิน จียงหันไปสบตาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาจริงๆนะเนี่ย ความคิดซับซ้อนได้อีกพี่เทมป์! สุดยอด! จียงซูฮก ใครว่าพี่เทมป์โง่ จียงจะรีบเถียงแทนขาดใจ!!

"พวกพี่เป็นอะไรกันรึเปล่าเนี่ย"

"เปล๊า!!"

"ผมซื้อไอติมมาเต็มเลยล่ะฮะ เปิดช่องฟรีซเร็ว มันจะละลายเอานะ"

"............."

"............."

เอ่อ.......

กูถอนคำพูด..........

ไอ้พี่เทมป์

ไอ้.....ไอ้...................(พูดไม่ออก)

จียงอยากจะร้องเพลงให้เหลือเกิน

มีแต่ฟาย ฟาย ฟาย เท่านั้น....

ฮือออ พี่เทมป์ช่างมันก่อน แต่ว่า......

น้องเจ็ด!! ช่องแข็ง!! และซึงริ!! TT[]TT

TBC


ฮุๆๆๆฮิๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ
ชอบเพลง what จังเลย T_T im the young generation!!!!

edit*มาดิทแก้ภาษานิดนึง(จริงๆ)แต่เช้า
ฟังเพลงอัลบั้ม No.1 แล้วมีแรงบันดาลใจ(ไม่เกี่ยวเลย)
กูหลง......จียง......แบบกู่ไม่กลับละ =__________________=
ไอ้อาการฟังแค่เสียงแล้วกรี๊ดนี่กูไม่เคยพบเคยเจอ ฮือออออออออออออ
อยากสครีม เดี๋ยวเย็นนี้ อัพบลอคดีกว่า(เงอะ)
เพิ่มเติมว่า หลงเสียงทุกคนในเพลง what รวมถึงน้อง CL อั้กกกกกก
เสียงหวานสะบัดสะบิ้งมาก จียงเสี้ยมใช่ม้ายยยยยยยยยยยยย